Opus Dei

Wielki Tydzień to jeden z najważniejszych okresów dla katolików. Jednak nie każdy zna każdy szczegół dotyczący tego czasu, np. dlaczego jest obchodzony lub z czego dokładnie się składa. Oto sześć podstawowych pytań, które pomogą zrozumieć Wielki Tydzień.

Potrzeby społeczne, prawa i obowiązki obywateli, stosunki między państwami, dialog i działania polityczne stawiają przed nami, jako chrześcijanami, dziećmi tego samego Ojca, wyzwanie, abyśmy „byli w sposób czynny, wolny i odpowiedzialny obecni w życiu publicznym” (św. Josemaría).

Dzięki modlitwie Ojcze Nasz Jezus pragnie uświadomić swoim uczniom, że są dziećmi Boga. Ważną konsekwencją poczucia synostwa Bożego jest zaufanie i synowskie oddanie się w ręce Boga. Modlitwa Pańska jest wzorem dla wszystkich modlitw: nie tylko prosimy o wszystko, czego możemy słusznie pragnąć, ale także według porządku, w jakim powinniśmy tego pragnąć.

Proponujemy 36 tekstów, które poruszają niektóre z głównych prawd wiary. Są to teksty przygotowane przez teologów i kanonistów z nastawieniem przede wszystkim katechetycznym, odwołujące się do Pisma Świętego, Katechizmu Kościoła Katolickiego, nauczania Ojców i Magisterium.

Treść modlitwy może być bogata i różnorodna. Modlitwa błagalna jest częścią powszechnego doświadczenia religijnego. Świadomość otrzymanego dobra kieruje duszę ku Bogu. Istotną częścią modlitwy jest również uznanie i głoszenie wielkości Boga. Katechizm rozróżnia modlitwę ustną, medytację i modlitwę kontemplacyjną. Wszystkie trzy mają jedną podstawową cechę wspólną: skupione serce. Modlitwa nie jest czymś opcjonalnym dla życia duchowego, ale istotną koniecznością.

Prawo wieczne, prawo naturalne, Nowe Prawo lub Prawo Chrystusa, ludzkie prawa polityczne i kościelne są prawami moralnymi w bardzo różnym sensie, chociaż wszystkie mają ze sobą coś wspólnego. Sumienie formułuje obowiązek moralny w świetle prawa naturalnego, jest najbliższą normą moralności osobistej. W celu ukształtowania prawego sumienia konieczne jest kształcenie rozumu w poznaniu prawdy, w czym chrześcijanin może liczyć na pomoc Magisterium Kościoła, oraz kształcenie woli i uczuć poprzez praktykę cnót.

Jedynie działania dobrowolne mogą stanowić przedmiot właściwej oceny moralnej. Podstawowym elementem formacji i życia chrześcijańskiego jest kształcenie w zakresie złożonego świata uczuć. Środkiem do uporządkowania emocji jest nabywanie nawyków moralnych zwanych cnotami. Przedmiot, intencja i okoliczności stanowią „źródła” lub elementy konstytutywne moralności ludzkich czynów. Czyn moralnie dobry zakłada jednocześnie dobro przedmiotu, celu i okoliczności.

Życie chrześcijanina to życie człowieka jako dziecka Bożego w Chrystusie za pośrednictwem Ducha Świętego. Działanie Ducha Świętego w duszy chrześcijanina, oprócz udzielania łaski uświęcającej i cnót teologalnych, przekazuje natchnienia i łaski aktualne, a także ma konkretny przejaw w tym, co Kościół nazywa darami Ducha Świętego. Dekalog zawiera zbiór poważnych zobowiązań, ale jest przede wszystkim instrukcją, nauką, w jaki sposób żyć.

Pierwsze przykazanie Dekalogu ma charakter egzystencjalny: stanowi dla człowieka jedyny możliwy fundament szczęśliwego życia. Najwyższa przyczyna godności ludzkiej polega na powołaniu człowieka do zjednoczenia z Bogiem. Miłość do Boga musi obejmować miłość do tych, których Bóg kocha. Drugie przykazanie zabrania wszelkiego niewłaściwego używania imienia Boga, a w szczególności bluźnierstwa.

Sakramenty są skutecznymi znakami łaski. Łaska uświęcająca jest stałą i nadprzyrodzoną dyspozycją, która udoskonala duszę, czyniąc ją zdolną do życia z Bogiem. Siedem sakramentów odpowiada wszystkim etapom i ważnym momentom życia chrześcijanina: dają one narodzenie i wzrastanie, uzdrowienie i misję chrześcijańskiemu życiu wiary. Tworzą one pewną uporządkowaną całość, w której centralne miejsce zajmuje Eucharystia, ponieważ zawiera samego Autora sakramentów.