Opus Dei

Poniższy artykuł zachęca do korzystania z nowych technologii, tak aby ich nośniki były pożytecznymi instrumentami, towarzyszącymi chrześcijaninowi w jego codziennym życiu.

Jeśli chcemy być miłosierni, powinniśmy zacząć od uznania drugiej osoby za godną naszej uwagi. Chodzi o umiejętność empatii. Ona też jest tematem kolejnego artykułu z cyklu „Kształcenie osobowości”.

Jak rozmawiać z dziećmi o seksualności? Druga część «Working on Trust».

Streszczenie Prawa jako „miłości do Boga ponad wszystko i do bliźniego jak siebie samego” to nie jakiś nakaz. Nie można żądać miłości i Bóg jedynie zaprasza nas do uczestnictwa w niej po okazaniu człowiekowi swojej nieskończonej miłości i troski.

Siłę napędową apostolstwa stanowi miłość, która jest darem Bożym: „w dziecku Bożym przyjaźń i miłość stanowią jedno: Boskie światło, które daje ciepło” (Kuźnia, 565). Kościół wzrasta dzięki miłości swoich wiernych, a dopiero potem pojawia się Jego struktura i organizacja, jako owoc tej miłości i aby służyć Kościołowi.

Papież Franciszek wybrał jako hasło słowa "Miserando atque eligendo" pochodzące z tekstu, w którym św. Beda komentował powołanie św. Mateusza.

Wezwanie Pana, aby być doskonałym «jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski» (Mt 5, 48) oznacza wezwanie do życia jak dzieci Boże, świadome wartości, jaką mamy w Jego oczach, w oparciu o nadzieję i radość, która rodzi się z tego, że czujemy się dziećmi tak dobrego Ojca.

„Świętość jest też parezją” - pisze papież Franciszek w adhortacji apostolskiej Gaudete et exsultate (nr. 129-39). Warto sprawdzić, co kryje się za tym neologizmem o greckich korzeniach. W Nowym Testamencie termin ten pojawia się wiele razy; przekładany jest jako „śmiałość”, „entuzjazm” oraz „swobodne przemawianie z zapałem apostolskim”.

Żyć z poczuciem misji oznacza czuć się posłanym przez Pana do tego, by nieść Jego miłość ludziom wokół nas. A to zakłada decydowanie w każdym momencie – pod wpływem Ducha Świętego – jak postąpić, aby nasze działanie było zgodne z tą misją, która nadaje sens i cel naszej ziemskiej wędrówce.

Dobrowolne czyny przyczyniają się do wytworzenia afektywnej współmierności z dobrem, ku któremu porusza się wola. Do tego fundamentalne okazuje się pragnienie prawdziwego dobra i uwzględnianie czasu. W ten sposób w pełni żyje się rzeczywistością, która pozwala nam odkryć niezmierzoną panoramę świata wewnętrznego.