Kochani! Niech Jezus zachowa moje córki i moich synów!

Kilka dni temu rozpoczęliśmy Wielki Post. Przez te tygodnie liturgia Kościoła zaprasza nas do proszenia Boga o „serce pokorne i skruszone” (Ps 51,19), a jednocześnie do zaufania Jego nieskończonemu miłosierdziu. Czas ten jest szczególną okazją, aby ponownie skupić się na Chrystusie i rozbudzić w sobie pragnienie, aby cały świat został oczyszczony i powrócił do Niego.

Łaska tego okresu liturgicznego, jeśli mamy dobrze usposobione serce, sprawi, że będziemy robić postępy w naśladowaniu Pana. Święty Josemaría zachęca nas, abyśmy przeżywali Wielki Post, coraz hojniej odpowiadając na wolę Bożą. „Bez wątpienia potrzebna jest nowa przemiana, pełniejsza lojalność, głębsza pokora, tak aby zmniejszał się nasz egoizm, a wzrastał w nas Chrystus, ponieważ illum oportet crescere, me autem minui – potrzeba, aby On wzrastał, a ja się umniejszał” (To Chrystus przechodzi, 58).

Wielki Post to czas pokuty. Leon XIV proponuje formę wstrzemięźliwości szczególnie potrzebną w dzisiejszych czasach. „Starajmy się (...) nauczyć się ważyć słowa i pielęgnować uprzejmość: w rodzinie, wśród przyjaciół, w miejscach pracy, w mediach społecznościowych, w debatach politycznych, w środkach przekazu, we wspólnotach chrześcijańskich. Wtedy wiele słów nienawiści ustąpi miejsca słowom nadziei i pokoju.” (Orędzie na Wielki Post 2026). Przyłączmy się do tego pragnienia Ojca Świętego, starając się być narzędziami jedności, siewcami pokoju i radości we wszystkich środowiskach, w których się poruszamy.

Jak wiecie, 16 lutego miałem radość zostać przyjęty przez Papieża. Prośmy Najświętszą Maryję Pannę, aby obficie błogosławiła jego posługę w służbie Kościołowi i całemu światu.

Z miłością Was błogosławię

Wasz Ojciec

Rzym, 24 lutego 2026 r.