Łukasz urodził się 13 marca 1976 roku w Łukowie. Z zawodu był adwokatem, ale prawo stanowiło dla niego coś więcej niż sposób zarabiania na życie. Traktował je również jako narzędzie służby innym. Od kilkunastu lat współpracował z organizacjami działającymi na rzecz ochrony życia ludzkiego. Udzielał pomocy prawnej, uczestniczył w przygotowywaniu projektów ustawodawczych, wspierał osoby i instytucje potrzebujące jego wiedzy i doświadczenia.

Nie ograniczał się przy tym do deklaracji. Swoje przekonania starał się przekładać na konkretne działania, wymagające nieraz wiele czasu, cierpliwości i profesjonalnego przygotowania. W pracy zawodowej łączył kompetencję z poczuciem odpowiedzialności za sprawy, których się podejmował.

Jednak najważniejszym środowiskiem jego życia była rodzina. Wraz z żoną Joanną wychowywali siedmioro dzieci. Przy tak licznej rodzinie codzienność musiała być pełna zajęć, obowiązków i nieprzewidzianych sytuacji. Łukasz starał się godzić te obowiązki z wymagającą pracą zawodową i działalnością społeczną. Rodzina nie była dodatkiem do jego życia, lecz jego centrum.

Ostatnia podróż Łukasza również wiązała się z troską o najbliższych. Wczesnym rankiem 10 lipca wyruszył samochodem w dłuższą drogę, aby odebrać ze szpitala swojego ojca. W czasie tej podróży doszło do tragicznego wypadku, w którym zginął. Ta okoliczność jego śmierci pozostaje szczególnie wymowna: ostatnie godziny życia poświęcił spełnieniu zwyczajnego rodzinnego obowiązku.

Ważne miejsce w jego życiu zajmowała wiara. Nie traktował jej jako rzeczywistości oddzielonej od pracy, życia rodzinnego czy zaangażowania społecznego. Przeciwnie, starał się, aby wszystkie te dziedziny tworzyły jedną całość. Od 2010 roku, kiedy poprosił o przyjęcie do Opus Dei, znajdował w nauczaniu św. Josemaríi Escrivy pomoc w realizowaniu chrześcijańskiego powołania pośród zwyczajnych zajęć.

Podczas Mszy pogrzebowej biskup warszawsko-praski Romuald Kamiński nawiązał do ewangelicznego opowiadania o śmierci Łazarza i rozmowy Jezusa z Martą. Przypomniał, że wiara w zmartwychwstanie nie usuwa bólu rozstania, ale pozwala spojrzeć na śmierć w świetle obietnicy Chrystusa. Mówił również o zaufaniu Bogu, którego najpełniejszy przykład dał sam Jezus podczas modlitwy w Ogrójcu.

Biskup zwrócił się szczególnie do Joanny, zapewniając ją, że nie pozostaje sama. Wokół rodziny Łukasza zgromadzili się ludzie z różnych środowisk: parafii, Opus Dei, organizacji pro-life oraz społeczności rodziców związanych ze szkołą Sternika. Każde z tych środowisk znało nieco inną stronę jego życia. Wszystkie łączyła wdzięczność za dobro, które pozostawił.

Nagła śmierć człowieka w pełni sił, mającego przed sobą tyle planów i odpowiedzialnego za tak liczną rodzinę, rodzi trudne pytania. Nie ma na nie łatwych odpowiedzi. Chrześcijańska nadzieja nie polega jednak na pomniejszaniu cierpienia, lecz na przekonaniu, że życie człowieka nie kończy się wraz ze śmiercią.

Łukasz pozostawił po sobie przede wszystkim rodzinę, przyjaciół i ludzi, którym pomagał. Pozostawił również przykład świeckiego chrześcijanina, który starał się traktować poważnie zarówno swoją wiarę, jak i obowiązki wynikające z miejsca, jakie zajmował w świecie.