“Rezo cada día polas persoas que mataron ao noso pai”

José Araluce relatou no Colexio Maior Arosa como cambiou a vida da súa familia tralo asesinato do seu pai, un feito do que foi testemuña

Opus Dei - “Rezo cada día polas persoas que mataron ao noso pai”Os oito irmáns Araluce que, o mesmo que a súa nai, "manifestamos que perdoabamos de corazón aos autores do atentado”

“Rezo cada día polas persoas que mataron ao noso pai”. Estas son palabras de José Araluce Latamendía, sacerdote, que quixo compartir o seu testemuño coas universitarias que residen no Colexio Maior Arosa. É unha historia impactante, a dun fillo que viu como o 4 de outubro de 1976 arrebatáronlle a unha das persoas máis importantes da súa vida. ETA cribou a tiros ao seu pai, ao seu chofer e aos tres escoltas que o protexían xusto na porta de casa, en San Sebastián. Juan María Araluce Villar, notario, era naquel entón presidente da Deputación de Guipúzcoa e procurador nas Cortes Xerais. “El chegaba a casa para xantar cando nós escoitamos os tiros desde a vivenda. Baixei de inmediato con algún dos meus irmáns e atopámonos co que sucedera. O meu pai aínda estaba vivo dentro do coche, mirámonos e el sorriume. Logo o meu irmán subiu ao vehículo, co chofer dentro, que morrera no tiroteo, e levouno ao hospital. Morreu no quirófano”, explica José en conversación con El Correo Gallego, á vez que comenta que “aquel sorriso que me brindou o meu pai cambiou a miña vida, foi como expresou que perdoaba ás persoas que fixeran aquilo". Os terroristas, que eran tres, estábano esperando nunha marquesina de autobuses próxima ao portal do edificio. Cando chegou a comitiva, formada por dous turismos oficiais, sacaron as súas metralletas e baleiraron os cargadores.

No lugar dos feitos atopáronse uns cen casquillos. “O condutor tiña 25 anos e íase a casar; un dos policías, de 24, o fixera facía 15 días”, recorda José, que naquel momento tiña 17 anos e cursaba COU no instituto. Juan María Araluce, de 59, deixaba muller e nove fillos. Salienta que a reacción da súa familia ante o asasinato estivo moi afastada do odio e o rancor. “A miña nai e os meus irmáns manifestamos que perdoabamos de corazón aos autores do atentado”, sinala, antes de apuntar que aínda hoxe non sabe si algún terrorista foi xulgado por este crime: “Creo que non, pero a verdade é que tampouco o seguín moi de cerca”.

Pero o peor estaba por chegar. Malia que a familia declarara o seu perdón, comezou a sufrir “unha persecución” por parte daqueles que apoiaban á banda terrorista. “As miñas irmás atopábanse no colexio con ameazas e insultos na pizarra da clase; a familia quedou marcada por isto e sufría un acoso que obrigou á miña nai a tomar a decisión de abandonar o País Vasco: fómonos a Madrid”.

Doutra banda, a perda de Juan María Araluce, que era notario de profesión e gozaba dunha boa posición económica, tamén supuxo aos seus seres queridos serias dificultades. “Tivemos que vivir como puidemos”, asegura o seu fillo José, mentres detalla que residiron nun piso que lles ofreceu o programa de atención a vítimas do terrorismo.

“Aínda así, o balance é positivo: temos o honor e a gloria de pasar por unha circunstancia que nos fixo mellores a todos”. A raíz do sucedido, José sentiu a chamada de Deus. “Estudei Bioloxía e logo Teoloxía en Roma. Ordeneime en España e son sacerdote do Opus Dei”, declara.

Desde 1988 reside en Galicia. Primeiro en Santiago e actualmente en Pontevedra. Confesa que non vai con frecuencia ao País Vasco, a terra do seu pai e onde tamén lle quitaron a vida; e que a familia tampouco o fai.

O pasado 27 de marzo voltou a Compostela para contar a súa experiencia. Non é unha cidade nova para el e tamén lle trae recordos da súa etapa en San Sebastián, cando vivía no medio dun ambiente hostil. “Recordo uns Nadais que viñemos correndo toda a familia a celebralas en Santiago. O meu pai púxonos como escusa que o faciamos para pasalas coa miña irmá, que estudaba aquí na Universidade, pero en realidade era polo que alí estábase vivindo: nas rúas había moita tensión e manifestacións violentas. El nunca quixo alertarnos”, conclúe.

Texto: Arturo Reboyras . El Correo Gallego