O Opus Dei, en carne viva

Jack Valero presentou en Santiago “El Opus Dei sin filtros” un libro no que recolle unha vintena de testemuños de persoas que forman parte da Obra. O autor busca dar resposta a cuestións como: Que leva a unha persoa corrente a facerse do Opus Dei? Que atopa alí para dedicar a súa vida —ou unha parte de ela— a unha forma concreta de vivir a fe? Canto hai de realidade e canto de tópico nunha das institucións da que tanto se fala e escribe e, ao mesmo tempo, é das máis descoñecidas?

Jack Valero mantivo un encontro cos universitarios do colexio maior La Estila

El Opus Dei sin filtros. Por que me hice de la Obra (Editorial Almuzara) é o novo libro de Jack Valero, quen desenvolveu durante 25 anos o seu labor na oficina de información da institución en Londres respondendo a cuestións sobre o poder, o diñeiro ou a influencia do Opus Dei.

O autor conversou co xornalista Moncho Lemos nunha abarrotada librería Santo Pablo de Santiago. Durante máis de unha hora respondeu a todo tipo de cuestións. Valero asegurou que "o Opus Dei non é tanto unha institución como unha serie de persoas que viven unha vocación que recibiron de Deus", orientada a buscar a santidade no medio do mundo e dar testemuño na súa contorna cotiá.

O libro recolle as vivencias dunha vintena de persoas que explican os motivos polos que decidiron formar parte do Opus Dei. Entre estes testemuños hai perfís moi diversos, como un taxista de Madrid, unha moza dun barrio humilde de Buenos Aires, unha numeraria auxiliar apaixonada de Tolkien, nais de familia, empresarios ou un sacerdote diocesano.

Valero sinalou que o seu propósito foi mostrar o Opus Dei en carne viva tras escoitar aos protagonistas e transcribir os seus relatos íntegros. Tamén explicou que "calquera persoa que non estea xa comprometida con outra institución na Igrexa pode ser do Opus Dei", remarcando a universalidade desta vocación.

A proposta central descrita na obra expón a integración da fe no traballo ordinario de cada persoa. Segundo o autor, "a chamada é esta, traer a Deus á vida ordinaria de cada un", éunha formulación que abarca a calquera persoa sen distinción de xénero ou posición socioeconómica. Deste xeito, o crente descobre que Deus interésase directamente polo seu labor profesional cotián. Esta visión sostén que a propia contorna de traballo convértese no campo fundamental para alcanzar a santidade e transformar a sociedade mediante o servizo aos demais.

Respecto á controversia histórica ao redor do Opus Dei en España, Valero lembrou que nos anos 40 era unha realidade nova. Ao non vestir hábitos senón traxe, camiseta ou chándal, xurdiron sospeitas de que "deberían estar a facer algo secreto", o que deu lugar a unha narrativa estendida. Para o escritor, o coñecemento privado directo resulta clave para superar estas percepcións, destacando que "canto máis se coñezan as persoas, máis se pode eliminar esta narrativa". O autor conclúe que, cando non se concibe a entregapersonal por fe, téndese a interpretar a pertenza á institución baixo sospeitas de procura de poder, diñeiro ou control social.

Jack Valero vive en Londres desde os dezasete anos. Tras dirixir unha empresa de informática durante unha década, orientou a súa traxectoria profesional cara ao ámbito da comunicación católica. Con motivo da visita de Bieito XVI ao Reino Unido, fundou xunto a outros colegas o proxecto Catholic Voices, creado para explicar as enseñanzas da Igrexa católica na conversación pública, o que lle levou a participar en centenares de entrevistas televisivas en máis de vinte países. En 2019 foi portavoz da canonización do cardeal Newman en Roma. Así mesmo, produciu dous documentais sobre Pedro Ballester, un mozo ao que a BBC definiu como «o posible primeiro santo da xeración Z». Actualmente dirixe a Oficina de Comunicación do Opus Dei no Reino Unido.