Het levensverhaal van Pedro Ballester, een student uit Manchester die op 21-jarige leeftijd overleed, heeft internationaal de aandacht getrokken en dit is opgemerkt door BBC News. Zijn leven wordt momenteel door de katholieke Kerk onderzocht met het oog op een mogelijk proces van heiligverklaring, waardoor hij een van de eerste generatie Z heiligen zou kunnen worden.
Vandaag de dag zien veel jongeren hem als iemand die dicht bij hen staat: geen onbereikbare held, maar een vriend die laat zien dat je een diepgaand, authentiek en hoopvol leven kunt leiden midden in een normaal bestaan en ondanks het feit dat je te maken hebt met lijden.
Daarom blijft zijn verhaal ons herinneren aan een eenvoudige boodschap: heiligheid is niet iets van het verleden... en ook niet iets 'voor anderen'.
Pedro Ballester: heiligen van het gewone leven
Pedro Ballester studeerde chemische technologie toen bij hem een agressieve vorm van botkanker werd vastgesteld. Hij stierf in 2018, maar zijn tijd op de universiteit, in het ziekenhuis en in zijn directe omgeving heeft een blijvende indruk achtergelaten bij degenen die hem kenden.
Zijn vader vat zijn leven samen met een uitspraak die vele malen is
herhaald: Pedro leidde ‘een gewoon leven op een buitengewone manier’.
De getuigenis van zijn leven was in wezen één waarin hij geen buitengewonde daden verrichtte in de ogen van de wereld, maar leefde met een diep geloof, een voortdurende vreugde en een groot vermogen tot vriendschap.
👉 Lees het artikel van BBC News
Zijn lijden opdragen: deze daad kenmerkt zijn levensverhaal
Toen hij kanker kreeg sloot hij zich niet op in zichzelf. Hij bleef voor anderen zorgen, vriendschappen sluiten, zin geven aan zijn pijn en op een natuurlijke en vreugdevolle manier zijn geloof beleven.
Pedro droeg zijn lijden op voor de paus en de Kerk, en had een ontmoeting met paus Franciscus waarbij niet zozeer de woorden opvielen, maar vooral een blik van bijzondere genegenheid.
Datzelfde vermogen tot nabijheid beleefde hij in het ziekenhuis voor oncologie in Manchester, waar hij gemakkelijk vrienden maakte en overal waar hij kwam verbondenheid creëerde. In het ziekenhuis raakte Pedro bevriend met patiënten van verschillende geloofsovertuigingen en kreeg hij hen zover dat ze een kaart aan paus Franciscus ondertekenden.
Toen hij de kaart persoonlijk aan de paus kon overhandigen, zei hij dat hij zijn ziekte ‘voor de paus en voor de Kerk’ opdroeg. Deze houding weerspiegelt een van de kernpunten van zijn geestelijk leven: zijn lijden omzetten in een betekenisvolle offergave.
Een buitengewoon vermogen om verbondenheid te creëren
Het artikel benadrukt herhaaldelijk zijn hartelijke karakter en zijn vermogen om gemakkelijk vrienden te maken. In het ziekenhuis, aan de universiteit en in zijn omgeving legde Pedro op natuurlijke wijze contact met veel anderen.
Een vriend beschreef hem als een ‘heel normale en heel aardige’ jongen, serieus maar vrolijk, met een diep geloof dat hij deelde zonder het op te dringen.
Deze natuurlijkheid verklaart waarom zijn begrafenis meer dan 500 mensen bijeenbracht, een feit dat zelfs zijn eigen familie verraste.
Een devotie die zich over de hele wereld aan het verspreiden is
Na zijn dood is de devotie voor Pedro aanzienlijk toegenomen. Zijn graf in Manchester wordt bezocht door gelovigen en pelgrims. Ook zijn er meer dan 150 gunsten toegeschreven aan zijn voorspraak.
Het gebed om hem om hulp te vragen is inmiddels in 28 talen vertaald, een teken dat zijn getuigenis land en taalgrenzen heeft overschreden.
Een rolmodel voor de jongeren van vandaag
Het proces van heiligverklaring, op initiatief van het Opus Dei, benadrukt dat het leven van Pedro jongeren van zijn generatie kan helpen om God te vinden en gelukkig te worden.
Zijn levensverhaal spreekt jongeren vooral aan omdat het laat zien dat heiligheid niet iets onbereikbaars of buitengewoons is, maar een reële mogelijkheid die te vinden is in de studie, de vriendschap, de ziekte en het dagelijks leven.