Os restos de Encarnita Ortega (Ponte Caldelas, Pontevedra), con causa de beatificación aberta, trasladados a Valladolid

Encarnita Ortega naceu en Ponte Caldelas (Pontevedra) no ano 1920. En 1941 coñeceu a San Josemaría Escrivá e descubriu a súa vocación como numeraria do Opus Dei. Posteriormente colaborou na expansión da institución desde Roma e, ao regresar a España, impulsou iniciativas de formación para mulleres e actividades culturais. A pesar de vivir os seus últimos 30 anos en Valladolid, acabou falecendo en Pamplona en 1995 con fama de santidade.

Os restos de Encarnita Ortega foron trasladados á igrexa de San Lorenzo, en Valladolid, o sábado 7 de novembro. Agora calquera persoa pode achegarse a rezar xunto a ela. A súa causa de beatificación e canonización está aberta. Iniciada en Valladolid en 2009, actualmente atópase en estudo en Roma. Encarnita mantén a consideración de sierva de Deus, sen ter sido aínda declarada venerable, beata nin santa.

O arcebispo de Valladolid, Mons. Luis Argüello, presidiu a Santa Misa e a inhumación. O traslado respondeu á petición de numerosas persoas que se teñen dirixido á postulación da causa para que Encarnita descansase nunha igrexa máis céntrica da cidade. O arcebispo acolleuna e solicitou a aprobación ao Dicasterio para as Causas dos Santos. A data non foi casual. O traslado tivo lugar na véspera do 9 de novembro, día no que cada diócese lembra aos seus santos, beatos, venerables e servos de Deus, ou como dicía Francisco, os santos «da porta ao lado» (Gaudete et Exsultate, 7), que viven a fe no día a día —o traballo, a familia, a amizade, o coidado dos demais—. 

«Os pecadores podemos ser santos»

Máis de 500 persoas, entre elas familiares de Encarnita que viven na Coruña, presenciaron a homilía da misa do 7 de novembro, onde o arcebispo recordou que «os pecadores podemos ser santos», ao explicar que a santidade susténtase na gracia do bautismo e na misericordia de Deus. Invitou a cultivar a oración e a confianza en Deus, tamén nas dificultades.

Sobre a amizade, subliñou que implica facerse cargo dos demais, acompañalos e sostelos: «tolerar ao outro é levalo ás costas, é facerse cargo da súa vida, é soportar a súa situación, as súas enfermidades, os seus problemas». Unha entrega que require paciencia e perdón e que, segundo sinalou, pode alcanzar formas heroicas. O traballo foi o terceiro eixo da súa reflexión. O arcebispo destacou que a caridade vivida na actividade cotiá «santifica o traballo, axúdanos a santificarnos na realización do propio traballo e axuda a santificar aos demais». 

No mundo da moda

Ao referirse a Encarnita, sinalou que tamén no mundo da moda é posible santificarse e relacionou esta actividade coa beleza e a dignidade do corpo. Rematou cunha invitación á confianza e á fidelidade cotiá: «coidemos a fidelidade nás pequenas cousas, poñamos a nosa confianza en Quen todo o pode, que nos conforte e atoparemos un camiño seguro no camiño da santidade».

Ao rematar a cerimonia, Ignacio Barrera, vicario rexional do Opus Dei en España, agradeceu ao arcebispo e pediu a Encarnita que, dende o ceo, protexa ao papa León, a Mons. Argüello e a todos os bispos, e que a todos nos axude no único importante: «ir ao ceo».

Descubrir a Deus nas situacións máis comúns

Encarnita viviu en Valladolid os últimos trinta anos da súa vida, ata o seu falecemento en 1995. Quen a coñeceron lembran sobre todo o valor que lle daba á amizade e a súa disposición para atender as necesidades —espirituais e materiais— dos que a rodeaban. Unha vida na que se recoñece aquela ensinanza de San Josemaría: «Hai un algo santo, divino, escondido nas situacións máis comúns, que toca a cada un de vós descubrir» (Conversas, 114).

A vida de Encarnita [na foto de arriba o sitio donde repousan os seus restos] segue sendo un modelo para os cristiáns de hoxe. A súa causa de beatificación está aberta, e por iso é «serva de Deus». A fase diocesana instruiuse na arquidiócese de Valladolid: abriu en 2009 e clausurouse en 2012. As actas, cos testemuños, os escritos e os datos biográficos reunidos, entregáronse en Roma. En 2014 a Santa Sé recoñeceu a validez do proceso e comezou a prepararse a Positio, o documento que resume a súa vida e as súas virtudes.

O seguinte paso sería que o Papa recoñeza que viviu as virtudes cristiás en grao heroico, co cal sería declarada venerable. Para a beatificación faría falta ademais un milagre atribuído á súa intercesión, e para a canonización, un segundo milagre.

Rezar a súa estampa

Quen queira encomendarse a Encarnita pode rezar a súa estampa, achegarse a rezar diante dos seus restos na igrexa de San Lorenzo e comunicar os favores que reciba á Oficina das Causas dos Santos (ocs.es@opusdei.org).