De vader vertelt
We zijn al bevriend met de familie Ballester sinds Pedro’s vader, die ook Pedro heet, en ik samen aan de universiteit studeerden. We stonden heel dicht bij de familie tijdens de ziekte van de jonge Pedro. Sinds zijn overlijden heb ik onze vier kinderen op een bijzondere manier aan zijn zorg toevertrouwd. Keer op keer heb ik mogen ervaren hoe liefdevol en trouw hij deze ‘opdracht’ vervult. Ook wend ik me tot hem wanneer zich ‘bijzondere situaties’ voordoen, zoals degene die ik nu uiteindelijk op papier zet. Ik moet bij voorbaat zeggen dat, gezien de tijd die is verstreken en de emotionele druk waaronder we stonden, sommige details in dit verslag wellicht onnauwkeurig zijn.
Het was augustus 2022. Mijn vrouw, onze vier kinderen en ik brachten een paar dagen vakantie door in het huis van mijn schoonouders. We waren er niet alleen om te ontspannen, maar hielpen hen ook met onderhoudsklusjes rondom het huis. Ons verblijf viel bovendien samen met de verjaardag van mijn vrouw, die we altijd uitgebreid vierden.
Op een hete middag waren onze kinderen naar het zwembad op het landgoed gegaan, terwijl hun moeder, mijn schoonzus en ik wat reparaties uitvoerden en muren schilderden. Plotseling belde een van onze dochters ons met de dringende vraag om onmiddellijk naar het zwembad te komen. Er was al medische hulp onderweg, omdat onze jongste dochter zich erg onwel voelde. Onze zoon, die toen geneeskunde studeerde, had haar gereanimeerd. We moesten ons haasten.
Binnen enkele minuten waren we ter plaatse. Er stonden al een helikopter en een ziekenwagen klaar. Onze jongste dochter lag bewusteloos op een brancard. Ze was geïntubeerd en had stuiptrekkingen. Ze werd snel in de ziekenwagen overgebracht. De situatie zag er zeer ernstig uit. Zodra ik haar zag, vroeg ik Pedro om voor haar te zorgen. Ze was in het water bewusteloos geraakt. Haar broer en zus hadden haar uit het zwembad gehaald en mijn zoon had haar gereanimeerd.
De rit naar het ziekenhuis leek eindeloos. De artsen vertelden ons dat ze niet wisten wat er precies was gebeurd, dat ze eerst verschillende onderzoeken moesten uitvoeren en dat haar toestand stabiel was. Na enige tijd mochten mijn vrouw en ik de behandelkamer binnen. Onze dochter was nog altijd bewusteloos – vermoedelijk door de toegediende verdoving – en lag geïntubeerd. Ze was koud, vreselijk koud. Al snel kreeg ze opnieuw stuiptrekkingen. We riepen de arts, die ons vroeg even naar buiten te gaan. Op dat moment besefte ik dat ze zou kunnen sterven. Mijn hart brak. Opnieuw vroeg ik Pedro om voor haar te zorgen, met woorden die ik liever niet neerschrijf. Vanaf dat ogenblik voelde ik een onbeschrijfelijke rust.
Ik voelde diezelfde vrede bij mijn vrouw en onze kinderen. Het was een buitengewone genade. Het ging om veel meer dan alleen aanvaarden wat er zou kunnen gebeuren – en wat ik vreesde dat er zou gebeuren. Op een of andere manier leek alles wat er gebeurde mij zelfs mooi. Ik dankte God voor het geschenk van de bijna achttien jaar die we met onze jongste dochter hadden mogen beleven. En ik dankte Pedro voor de innerlijke vrede die hij mij schonk.
De artsen vertelden ons vervolgens dat onze dochter op de afdeling intensieve zorg moest worden opgenomen. In dat ziekenhuis waren echter geen bedden beschikbaar, zodat ze haar naar een ander ziekenhuis overbrachten. Wij volgden haar daarheen. De zorg van het medisch personeel was uitstekend. In het tweede ziekenhuis kwam het hoofd van de afdeling intensieve zorg met ons praten. Onze zoon legde nauwkeurig uit wat er was gebeurd, waarna onze dochter werd opgenomen. We gingen bij haar kijken, maar ze was nog steeds bewusteloos. De arts stelde ons gerust, noteerde onze telefoonnummers en raadde ons aan naar huis te gaan en wat uit te rusten. Het was inmiddels laat op de avond en bezoek aan de afdeling intensieve zorg was alleen op vaste tijdstippen toegestaan.
Het was de vooravond van de verjaardag van mijn vrouw. Onderweg naar huis belde de arts ons met het bericht dat hij onze dochter weer bij bewustzijn had kunnen brengen. Haar vitale functies waren goed en we konden haar de volgende dag bezoeken. We bleven opmerkelijk kalm en waren helemaal bereid te aanvaarden wat er ook mocht gebeuren.
De volgende dag waren we dolgelukkig toen we zagen dat ze weer wakker was. Aan de muur hing een kaartje waarop mijn vrouw een gelukkige verjaardag werd gewenst. Toen onze dochter bij bewustzijn kwam, had ze gevraagd welke dag het was en tegen de verpleegsters gezegd dat haar moeder jarig was. Dat was bijzonder ontroerend.
Hoewel ze weer bij bewustzijn was, klonk haar stem vreemd en leek ze nogal afwezig. Bovendien bleef ze steeds dezelfde vragen stellen en dezelfde zinnen herhalen. We begonnen te vrezen dat ze ernstige blijvende schade had opgelopen. Ik vroeg Pedro daarom om voor haar te blijven zorgen en ons bij te staan tijdens haar herstel. Ze verbleef nog enkele dagen op de afdeling intensieve zorg. Haar toestand verbeterde geleidelijk, totdat we het goede nieuws kregen dat ze naar een gewone afdeling mocht. Daar werd haar spraak weer helemaal normaal en leek het alsof er niets was gebeurd. Ze herinnerde zich echter niets van het voorval en kan zich dat ook jaren later nog steeds niet herinneren.
De diagnose was niet eenduidig. Volgens de arts ging het mogelijk om epilepsie. Na enkele dagen op de gewone afdeling mocht ze op 22 augustus het ziekenhuis verlaten. Ze kreeg medicatie tegen epilepsie en moest op controle komen bij de afdeling neurologie. We bleven Pedro vragen om voor haar te zorgen en waren dankbaar dat ze blijkbaar geen blijvende gevolgen van het voorval had ondervonden.
Na nog enkele dagen bij mijn schoonmoeder te hebben doorgebracht, keerden we naar huis terug. Onze jongste dochter moest onder andere haar intrek nemen in haar studentenhuis en aan haar studie beginnen. Alles leek weer zijn normale gang te gaan. Ze leidde een gewoon leven: ze ging hardlopen, voetballen enzovoort. De neurologen hadden epilepsie volledig uitgesloten, zodat haar medicatie werd stopgezet. We wisten echter nog steeds niet wat haar instorting had veroorzaakt.
Enkele maanden later, tijdens een controle, vertelde de arts ons dat ze iets ongewoons op het elektrocardiogram had vastgesteld en verwees onze dochter door naar de afdeling cardiologie. Daar ontdekten de artsen dat ze een zeer groot aantal hartritmestoornissen had. Als ik het me goed herinner, kreeg ze een Holtermonitor aangemeten. Uit de resultaten van dat onderzoek, in combinatie met andere tests en gespecialiseerde analyses, bleek uiteindelijk in februari 2023 dat ze leed aan een vorm van het Andersen-Tawil-syndroom. Dat bleek ook de oorzaak van haar instorting te zijn geweest. Het gaat om een zeldzame genetische aandoening die onder andere gepaard gaat met hartritmestoornissen die tot plotse dood kunnen leiden.
Ik ben er vrij zeker van dat Pedro is tussengekomen. Ik weet niet of we dit een wonder kunnen noemen, maar ik ben ervan overtuigd dat het aan hem te danken is dat onze jongste dochter het heeft overleefd en geen nieuwe aanvallen heeft gehad voordat de behandeling werd gestart. Bovenal heb ik zijn aanwezigheid ervaren in de onbeschrijfelijke rust waarmee we deze situatie het hoofd boden. Vandaag, vier jaar later, leidt ze een vrijwel volledig normaal leven.
De dochter vertelt
Zoals mijn vader al heeft verteld, kan ik me niets meer herinneren van die middag. Ik wil jullie echter graag vertellen hoe ik alles wat daarna gebeurde, heb beleefd. Het was zomer en, zoals elk jaar in augustus, verbleven we in het dorp. Het was een hete middag. Mijn laatste herinnering is dat ik mijn rode zwempak aantrok – destijds mijn lievelingszwempak. Het volgende wat ik me herinner, is dat ik wakker werd in een ziekenhuisbed. Ik merkte dat iedereen bijzonder aanhankelijk was en erg ontroerd leek om mij te zien. Ik begreep niet goed waarom: ik dacht dat ik in het ziekenhuis lag omdat ik ‘gewoon even was flauwgevallen’. De dagen verstreken, vrienden van de familie bleven op bezoek komen, en uiteindelijk mocht ik naar huis.
Een paar dagen later begon ik aan het studentenleven waar ik zo naar had uitgekeken. Alles verliep zoals gewoonlijk: nieuwe mensen leren kennen, me aansluiten bij het voetbalteam van mijn studentenhuis, eindeloos plannen maken en weinig slapen. Kortom, ik zat geen moment stil. Intussen verstreken de maanden, gevuld met allerlei medische onderzoeken. Ik begreep niet echt wat er allemaal gebeurde, maar liet het gewoon over me heen komen.
Toen kwam het onderzoek dat alles veranderde. Het ging om een neurologisch onderzoek, maar de arts merkte enkele afwijkingen in mijn hartritme op. Na opnieuw een schijnbaar eindeloze reeks onderzoeken kwamen de artsen tot de conclusie dat ik een variant van het Andersen-Tawil-syndroom had. Ik kreeg de diagnose telefonisch meegedeeld en er werd een afspraak gemaakt om me alles rustig en grondig uit te leggen. Tijdens dat gesprek vertelden de artsen me dat de aandoening abnormale hartritmes veroorzaakte, dat dit mijn instorting in augustus verklaarde en dat ik onder geen beding nog sporten mocht uitoefenen waarbij mijn hart cardiovasculaire inspanning moest leveren. Vooral dat laatste kwam als een echte schok. Zoals ik al vertelde, speelde ik in het voetbalteam van mijn studentenhuis en trainde ik regelmatig. Op dat moment begon ik pas echt na te denken over wat er met me was gebeurd. Ik vroeg me af of ik misschien toch wat ‘extra hulp’ had gekregen om dit alles zonder blijvende schade te doorstaan.
Mijn studiejaar verliep vrij normaal maar die gedachte bleef maar aan me knagen. Ik begon op te zoeken welke heiligenfeesten er rond de datum van mijn instorting werden gevierd, in de hoop een antwoord te vinden, maar ik vond niets. Enkele maanden later, op 7 juli 2023, ging ik samen met mijn zus naar de mis. Na afloop merkte ik dat ze het gebed op een bidprentje van Pedro Ballester aan het bidden was. Tot dan toe zag ik hem gewoon als de zoon van een vriend van mijn vader, die aan kanker was overleden en voor wie ik tijdens zijn ziekte zo veel had gebeden. Zonder dat ik daar een bijzondere reden voor had – ik wist immers niets van wat hij voor mij had gedaan – vroeg ik mijn zus om het prentje. Sinds 8 juli 2023 is er geen dag meer voorbijgegaan zonder dat ik dat gebed heb gebeden. Vanaf dat moment verdween ook dat knagende gevoel.
Het jaar daarop las ik het boek over Pedro, bekeek ik documentaires over hem en woonde ik zelfs een lezing van zijn broer bij. Ik kon mijn plotselinge belangstelling voor Pedro niet helemaal verklaren, maar op de een of andere manier vond ik rust bij hem. Toen de zomer aanbrak, ging ik enkele dagen bij mijn zus logeren. Op een dag, tijdens een wandeling, vroeg ze me – ik weet niet meer precies waarom – hoe het kwam dat ik zo'n grote devotie voor hem had. Heel vanzelfsprekend antwoordde ik: “Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik heb gewoon het gevoel dat ik hem heel veel verschuldigd ben.” Toen vertelde ze me alles wat jullie zojuist hebben gelezen.
Haar zus vertelt
Ik ben de zus die op 16 augustus bij haar was in het zwembad. Zoals al verteld is, was het een gewone zomerdag. Het was erg warm die middag en ik had mijn jongere zus en onze broer voorgesteld om te gaan zwemmen. Eenmaal bij het zwembad hebben we met z'n drieën een hele tijd gezwommen en spelletjes in het water gespeeld. Op een gegeven moment dook mijn zus onder en kwam ze weer boven drijven, met haar gezicht naar beneden. We dachten dat ze een grapje maakte en zeiden dat het niet grappig was. Maar ze bleef roerloos liggen. Ik keek naar mijn broer en we beseften allebei dat er iets mis was. Op de een of andere manier vonden we de kracht om haar bewusteloos uit het zwembad te halen. Ik riep de badmeester erbij, voor wie ik enorm dankbaar ben: samen met mijn broer heeft hij alles gedaan wat hij kon om haar te helpen.
De minuten verstreken, maar mijn zus reageerde niet. Soms ademde ze, maar op andere momenten werd haar gezicht paars. Haar ogen waren open. Ik herinner me dat ik op een bepaald moment door mijn knieën ging, haar in de ogen keek en haar vertelde dat alles goed zou komen, dat we er waren om haar te helpen. Ik wist niet of ze me kon horen, maar ik had dat moment met mijn kleine zusje nodig. Toen besefte ik dat er iets heel ernstigs aan de hand was.
Het ging niet beter met haar. Haar geschreeuw joeg me de stuipen op het lijf, maar stelde me tegelijkertijd ook enigszins gerust, omdat het betekende dat ze nog ademde. Het was hartverscheurend en een ware kwelling om niet te begrijpen wat er met haar aan de hand was. Ik belde een ambulance. De persoon die opnam, leek niet erg geneigd om te helpen. Ik zei haar dat ik niet wilde toekijken hoe mijn zus stierf en dat ze onmiddellijk iets moest doen. Uiteindelijk kwamen er twee ambulances en een helikopter aan. In alle commotie was ik de tijd uit het oog verloren. Mijn broer gebaarde me dat ik onze ouders moest bellen. Ik zei hun dat ze naar het zwembad moesten komen omdat het niet goed ging met onze jongste zus, maar ik ging niet in detail. Voordat ze aankwamen, ging ik onze spullen halen. Op dat moment bleef ik even staan, keek naar de hemel en zei: “Pedro, alsjeblieft.”
Toen mijn ouders aankwamen, liep ik naar hen toe. Ik vertelde hun dat mijn zus er slecht aan toe was en dat het een schok zou zijn om haar te zien. Pas toen mijn moeder naar haar keek, drong de volle ernst van de situatie tot me door. Ik had er niet bij stilgestaan wat het voor mijn ouders moest betekenen om hun dochter zo te zien, met de gedachte dat ze haar elk moment konden verliezen. Ze brachten mijn zus naar het ziekenhuis. Ik herinner me dat ik erheen reed en twee vrienden een bericht stuurde. Ik wist dat zij hun telefoon zeker zouden bekijken. Ik stuurde hun een afbeelding van het bidprentje van Pedro met de boodschap: “Bid tot Pedro voor mijn zus. We praten wel als het wat rustiger is.” Ze begonnen allebei meteen te bidden.
Onderweg naar het ziekenhuis was ik ervan overtuigd dat mijn zus het zou overleven, maar ik was er bijna zeker van dat ze blijvende schade zou oplopen. Daarom vroeg ik Pedro: “Laat haar gewoon blijven zoals ze was.” Die dag heb ik het gebed op zijn prentje wel honderd keer opgezegd. Sindsdien ken ik het uit mijn hoofd. Ik voelde een kracht en een rust die ik niet kan verklaren. Natuurlijk was ik bezorgd, maar tegelijkertijd wist ik dat Pedro bij ons was. Hij waakte over mijn zus, maar ook over mijn ouders, mijn broer en mij.
Toen ik mijn zus bezocht nadat ze naar een gewone afdeling was overgebracht, leek het alsof er niets was gebeurd. Het was ongelooflijk, want de laatste beelden die ik van haar had, waren zo totaal anders. Ik was Pedro ontzettend dankbaar: hij had aan beide dingen voldaan die ik hem had gevraagd. Mijn zus maakte het goed en had geen blijvende schade opgelopen. Toch bleef ik elke dag tot Pedro bidden om voor haar te zorgen, omdat er nog altijd geen duidelijke diagnose was. Elke dag voelde als een geschenk. Uiteindelijk kregen we in februari van het daaropvolgende jaar een diagnose. We konden allemaal weer wat rustiger ademhalen. Toen besefte ik dat Pedro al die tijd voor mijn zus was blijven zorgen. Tot op de dag van vandaag bid ik nog elke dag tot hem en vraag ik hem om voor haar te blijven zorgen.
De volgende zomer kwam mijn zus enkele dagen in Madrid logeren. Na de mis bad ik, zoals gewoonlijk, het gebed op Pedro’s bidprentje en vroeg hem om voor haar te blijven zorgen. Mijn zus vroeg me toen om het bidprentje. Toen we de kerk verlieten, vroeg ze me of ik Pedro op 16 augustus had gevraagd om haar te genezen. Ik antwoordde dat ik dat inderdaad had gedaan. Ze vertelde me dat ze een soort innerlijke kracht had gevoeld die haar naar hem toe trok. Op dat moment wist ik dat Pedro al die tijd bij haar was geweest.
