Mgr. Fernando Castro Aguayo, bisschop van Margarita (Venezuela), heeft op 23 mei 18 diakens van de prelatuur van het Opus Dei, afkomstig uit 12 landen, tot priester gewijd. De wijding vond plaats in de Sant'Eugenio basiliek te Rome, waar de nieuwe priesters werden bijgestaan door het gebed en de genegenheid van hun familie en vrienden.

Tijdens de homilie sprak de bisschop van Margarita zijn vreugde uit met een herinnering aan Paus Leo XIV: “Mijn hart gaat uit naar paus Leo XIV, die vanaf het eerste moment een bevorderaar van de wereldvrede is geweest. Hij heeft christenen gevraagd om, met het licht dat de Heer ons kan geven, ‘ambachtslieden van de vrede’ te zijn, bevorderaars van harmonie, respect en broederschap in de wereld.”

In die zin voegde Mgr. Castro Aguayo, zich richtend tot de wijdelingen, eraan toe: “Laten we er zeker van zijn dat wanneer wij proberen ons priesterschap te beleven met het charisma dat wij van Jozefmaria Escrivá hebben ontvangen, wij het Evangelie zaaien. Wij nodigen voortdurend vele mannen en vrouwen uit om een heilig leven te leiden, en waar het Evangelie en het verlangen naar heiligheid wortel schieten, verandert de houding en het handelen, en begint de logica van waarheid, gerechtigheid en naastenliefde te heersen. Zo worden zekere stappen gezet op de weg naar vrede.” 

Daarom, zo besloot de bisschop, “schuilt in de trouw aan het priesterschap de kracht van de vrede die de wereld en de Kerk zo hard nodig hebben.”

Aan het einde van de ceremonie nam de prelaat van Opus Dei, Mgr. Fernando Ocáriz, het woord en benadrukte: “het priesterschap een groot geschenk voor jullie en voor de hele Kerk, en het spoort ons aan te leven zoals Jozefmaria Escrivá heeft geleerd: ‘laten wij altijd in dankzegging blijven’.”

Hij feliciteerde ook de nieuwe priesters en richtte zich in het bijzonder tot hun ouders: “ook jullie hebben eraan bijgedragen dat in jullie zonen de gave van de priesterroeping kon ontkiemen.” Ten slotte nodigde hij uit “veel te bidden voor de paus en voor zijn intenties, die de hele Kerk en de hele wereld omvatten; nu op bijzondere wijze voor de vrede.”

Aan het einde van de ceremonie vertelde Mgr. Castro Aguayo dat hij met Paus Leo XIV had kunnen spreken, die zijn zegen gaf aan iedereen, in het bijzonder aan de nieuwe priesters.

• De priesterwijding is via de volgende link te bekijken: link.

De nieuwe priesters zijn: 

• José María Álvarez de Toledo Martín de Peralta (España)
• Joseph Michael Nicolas Arbilo (Filipinas)
• Tobechukwu Ugochukwu Attoh (Nigeria)
• Alfonso Carlos Aza Jácome (España)
• Pablo Bistué Muñoz (España)
• Alfonso Cabrera Salinas (Camerún)
• Pedro José de León Chávez (Guatemala)
• Francisco de Paula Febres-Cordero Carrillo (Venezuela)
• Josimar Pereira Freitas (Brasil)
• Juan Martín Gismondi (Argentina)
• José Tomás Larraín Correa (Chile)
• Anthony Oluchukwu Momah (Nigeria)
• Peter Leonard Otieno Ndeda (Kenia)
• Charles Ejike Ozoene (Nigeria)
• David Serrano Ariza (Colombia)
• Federico Angelo Carlo Skodler (Italia)
• Víctor Torre de Silva Valera (España)
• Augustine Onyekachi Ufoegbune (Nigeria)

Iets meer over enkele nieuw gewijde priesters

Federico Skodler, een 48-jarige Italiaan geboren in Triëst, studeerde filosofie en werkte jarenlang als ondersteunend docent op openbare middelbare scholen. Als geassocieerd lid van Opus Dei heeft hij bovendien een passie voor bussen: “Sinds mijn kindertijd keek ik graag naar vrachtwagens die op bouwplaatsen aan het werk waren. Later raakte ik geïnteresseerd in stadsbussen, waarvan ik een echte kenner werd.” Toen hij ontdekte dat hij niet de enige ter wereld was met die interesse, sloot hij zich aan bij een vereniging die het historische erfgoed van het lokale openbaar vervoer beschermt.

Die hobby heeft hem geholpen om zijn priesterroeping beter te begrijpen: “Wat mij altijd heeft gefascineerd aan autobussen is niet alleen de machine zelf, maar dat ze mensen brengen waar ze moeten zijn. Eerst als diaken en nu als priester hoop ik iets gelijkaardigs te kunnen doen: vele mensen begeleiden op de enige reis die echt telt, die naar heiligheid leidt, onze ware vreugde.”

Alfonso Cabrera Salinas komt uit Córdoba en is numerair van het Opus Dei. Hij studeerde in zijn geboortestad waarna hij gedurende tien jaar in Kameroen verbleef waar hij werkte en meehielp aan de apostolische activiteiten van het Werk. Die ervaring heeft zijn weg naar het priesterschap diepgaand beïnvloed: “Ik ben de jongste van een gezin met negen kinderen, van wie de vreugde en genegenheid mij hebben geleerd om de uitdagingen die de Voorzienigheid op mijn weg plaatst met vertrouwen te aanvaarden. Ik ben bijzonder dankbaar voor de jaren in Kameroen, die mij uit eerste hand de rijkdom van de Kerk en van het Werk hebben laten ervaren, in een werkelijkheid die zo anders — en tegelijk zo wonderlijk — is dan die waarin ik ben opgegroeid.”

David Serrano werd in 1997 geboren in Bogotá. Hij werkte meerdere jaren als docent filosofie aan een school in zijn geboortestad en doet momenteel onderzoek aan de Pauselijke Universiteit van het Heilig Kruis. Na bijna zeven jaar in Rome zegt hij: “In deze jaren heb ik mogen ontdekken, zoals mgr. Javier Echevarría mij leerde toen ik hier voor het eerst aankwam, dat de grootste schat van deze stad de paus is. Hier leven, heeft mij geleerd dat ‘Romeins zijn’ bovenal betekent: met hart en ziel verbonden zijn met de opvolger van Petrus. Mijn wens is dat mijn toekomstige priesterlijke werk een weerspiegeling mag zijn van die eenheid, zodat ik een brug kan zijn die iedereen helpt zich deel van de Kerk te voelen en in deze grote familie de liefde van God te ontdekken.”

Tobe Atoh groeide op in Lagos, waar hij studeerde en werkte voordat hij naar Rome verhuisde voor zijn theologiestudies. Hij haalt een jeugdherinnering op: “Ik leerde het Werk kennen toen ik vier jaar oud was dankzij een spectaculair dessert dat mijn moeder maakte. Ze vertelde ons dat ze het had leren bereiden van vrouwen van het Opus Dei.” Jaren later veranderde zijn deelname aan de zaligverklaring van Alvaro del Portillo die herinnering in iets veel diepers: “Ik ervoer de universaliteit van het Werk en de nabijheid van de mensen, en begreep eindelijk wat mijn moeder mij had getoond toen ik nog maar een kind was.”

Víctor Torre de Silva, geboren in Madrid in 1998, studeerde filosofie aan de Pauselijke Universiteit van het Heilig Kruis. Voor hij aan zijn priesteropleiding begon, werkte hij als docent filosofie aan een school in Madrid, een ervaring die hij als beslissend beschouwt: “Lesgeven en het Evangelie verkondigen zijn geen verschillende wegen. In beide gevallen gaat het erom mensen te helpen zich open te stellen voor de waarheid en de liefde van God, die zin geven aan elk menselijk leven. Ik zou willen dat mijn priesterlijke bediening een voortzetting wordt van die zoektocht naar waarheid, en dat ik een instrument mag zijn waardoor velen de vreugde ontdekken geliefd te zijn en geroepen te zijn om lief te hebben.”