XIV. Leo’nun İspanya ziyareti, doğaçlama yapılmış bir etkinlik değildi. Dünyayı dolaşan görüntülerin — kalabalıkların arasında Papa, stadyumda kutlanan bir Ayin, gençlerle birlikte edilen Tesbih duası — arkasında çalışan binlerce el vardı: gönüllüler, teknisyenler, güvenlik görevlileri, terziler, bakıcılar, organizatörler. İspanya’daki Kilise’nin dört bir yanından insanlar, her biri kendi bulunduğu yerden, bunun gerçekleşmesi için elinden gelen katkıyı sundu.
Birçoğunun ortak noktası Opus Dei ile bağları ve Aziz Josemaría Escrivá’nın şu sözlerle ifade ettiği bir kanaatti: “Opus Dei’nin ve evlatlarının her birinin tek arzusu, tek isteği, Rab’bin bize verdiği özel çağrı içinde Kilise’ye, onun hizmet edilmek istediği şekilde hizmet etmektir.” Başrolde olmak için değil, büyük anları mümkün kılan o sessiz emeğin bir parçası olarak. İşte onların hikâyelerinden bazıları.
Nimia’nın CEDIA’daki Hediyesi
Nimia Patiño Martínez, 2006 yılında Paraguay’dan İspanya’ya geldi; birçok kişi gibi ailesi için daha iyi bir yaşam arıyordu. Bugün İspanyol vatandaşı ve kim olduğunu açıkça ortaya koyan bir çalışma geçmişine sahip: çalışkan, dürüst ve ölçülü. Senara Vakfı yıllardır farklı dönemlerde ona destek oldu, ihtiyaç duyduğunda iş bulmasına yardımcı oldu.
Vakıftan aldığı ilk görev, bir ailenin küçük çocuklarına bakmaktı. Bunu yıllarca, yaptığı işi başlı başına değerli gördüğü için büyük bir özveriyle yerine getirdi. Ailenin annesi kansere yakalandığında Nimia ayrılmadı; sonuna kadar onun yanında kaldı. Ardından başka bir görev geldi: Alzheimer hastalığı ileri evreye ulaşan ve evinde hiç kimseyi istememiş yaşlı bir kişi. Nimia için bir istisna yaptı.
Natuca Requero, Margarita Morales — ikisi de Fundación Senara’dan — ve CEDIA’da Papa ile buluşan hikâyemizin kahramanı Nimia Patiño
Kızı Colegio Senara’da okuyor; Nimia da burada ailesinin eğitimi ile kendi insani ve manevi gelişimi için destek buldu. Karizmatik Yenilenme hareketiyle tanışmış, bugün ise Emaús’ta hizmet eden Hristiyan bir kadın. Vakıf ona Papa ile buluşmaya katılmayı önerdiğinde, gidebilmek için günlerdir dua ettiğini itiraf etti. “Bu gerçek bir hediye,” dedi.
Ve öyle de oldu. 6 Haziran Cumartesi günü XIV. Leo, Cáritas Madrid’in CEDIA 24 Horas merkezini ziyaret etti — sosyal dışlanma, savunmasız annelik ya da insan ticareti gibi durumlar yaşayanlara 24 saat açık bir kapı — ve Nimia da oradaydı.
Papa tanıklıkları dinledi ve orada yapılan her şeyin temelini Matta 25’in şu sözleriyle gösterdi: “Bu en küçük kardeşlerimden biri için her ne yaptıysanız, benim için yapmış oldunuz.” Başkaları için pek çok kez bir armağan olan Nimia, o gün kendi hediyesini aldı.
Kanarya Adaları Ayini için iğneler ve iplikler
Otuz yılı aşkın süredir María Iciar, Ana, Lolina, Sofía, Carolina, Matilde ve Pilarín her hafta dikiş dikmek için bir araya geliyor. Profesyonel değiller -her birinin kendi hayatı, kendi işleri var ve bazıları artık emekliliğin tadını çıkarıyor-, ama ortak bir çağrıyı paylaşıyorlar: tüm piskoposluk bölgesindeki sunakları süslemiş, bazen de La Palma, Hindistan ya da Nikaragua'ya kadar okyanusları aşmış litürjik süslemeler dikmek.
11 Haziran’da Gran Canaria Stadyumu’ndaki Ayin için hazırlanan litürjik giysileri hazırlayan gönüllüler
Son ay kendilerinden istenen görev farklıydı. Papa'nın İspanya topraklarına ayak basmasından haftalar önce, Gran Canaria'daki sade bir odada, kumaşların arasında, bu grup günlerdir durmaksızın dikiş dikiyordu. Azimle, sabırla ve bulaşıcı bir heyecanla, 11 Haziran'da Gran Canaria Stadyumu'ndaki Ayin'in sunağını süsleyen litürjik ornamentosları hazırlamak için çalıştılar. Dikiş dikerken arka planda ziyaretin resmi ilahisi Alza la mirada çalıyordu; sanki melodi, iğne darbelerinin ritmini belirliyordu.
"Her şeyin mümkün olduğunca iyi olmasını istiyoruz, çünkü bu Tanrı'ya ve toprağımıza bir armağan", dedi içlerinden biri, gözlerini nakıştan ayırmadan. Tanınmayı aramıyorlardı. Sadece, yaptıkları işin Ayin sırasında ornamentosları görenlerin hafızasında kalacağını biliyorlardı. Her dikişte bir hikaye. Her hikayede, her birinin duası.
Montserrat: Dağın Eteğindeki Gönüllüler
Bu yolculuğun son durağı bizi dağın zirvelerine götürüyor. Montserrat Manastırı’ndaki Tesbih duasını takip etmek üzere yaklaşık 400 gazetecinin beklendiğini öğrenen Manastırın iletişim ekibi, Katalonya’daki Opus Dei İletişim Ofisi aracılığıyla bir grup gönüllünün XIV. Leo’nun ziyareti gününde basına destek vermeyi teklif etmesini memnuniyetle karşıladı.
Montserrat, XIII. Leo’nun fermanıyla Katalonya’nın koruyucusu ilan edilen Moreneta’ya saygı göstermek için gelen yılda iki milyondan fazla hacıyı ağırlıyor. İlahi takdir, halefi XIV. Leo’nun tam da Benedikten manastırının bininci yılında mabedi ziyaret etmesini istedi. Son papalık ziyareti 1982’de Papa II. Ioannes Paulus tarafından gerçekleştirilmişti.
Papa XIV. Leo’nun Montserrat Manastırı’na yaptığı ziyaretin organizasyonunda görev alan gönüllüler.
Elías, 2016 yılında Celile’den Barselona’ya gelmişti ve Montserrat’ı kendisine ait bir yer gibi hissediyordu. Katılması teklif edildiğinde hiç tereddüt etmedi: iki gün izin aldı ve oraya gitti. “İnsanın az uyuduğu ama enerji ve sevinçle dolu olduğu günlerdendi,” diye hatırlıyor. Şafak vaktinden itibaren hacılar sandalyeleri, şapkaları, suları ve bayraklarıyla gelmeye başladılar — “uykulu yüzlerle ama hiç eksilmeyen bir gülümsemeyle” —; gazeteciler ise ekipmanlarını kuruyor ve canlı yayın yapmaya başlıyordu.
Papa’nın ziyareti iki buçuk saat sürdü. XIV. Leo Tesbih duasına katıldı; dua, 42 yıldır bu görevi sürdüren keşiş tarafından yönetildi. Papa, Meryem Ana’ya saygı gösterdi, hacılara hitap etti ve keşişlerle birlikte, ayrıca 700 yılı aşkın geçmişe sahip çocuk korosu Escolanía ile yemek yedi. Papa’nın da hatırlattığı gibi, bu koro “Avrupa’nın en eski korolarından biri”dir.
Tesbih duası sona erdiğinde, Escolanía, Montserrat Meryem Ana’sına adanmış Virolai ilahisini seslendirdi; bu sırada Kutsal Baba Moreneta’nın önünde dua ediyordu. Elías şöyle anlatıyor: “Bu görüntü sonsuza dek hafızama kazınacak.”
“Pilar’lar”: Zemini Hazırlamak
Pilar ve Pilu, Madrid Piskoposluğu’nda artık “Pilar’lar” olarak tanınıyor. Piskoposluk, gençlerle çalışan kişilere ulaşmak amacıyla Opus Dei İletişim Ofisi ile temasa geçti. İkisi de Madrid’de bir kulüpte ve üniversiteli kızlara yönelik bir merkezde görev yapıyordu. Böylece, neredeyse sıfırdan başlayarak Gençlik Nöbeti’ni hazırlamaya başladılar; işin içinde, ama göz önünde olmadan.
Onlar için ziyaret üzerinde çalışmak, zaten sezmiş oldukları bir şeyi doğrulamak anlamına geldi: Papa’nın ziyareti için bir kutlama düzenlemek sadece ekipleri koordine etmek ve içerikleri anlık olarak yayımlamak değildir. Aslında, daha basit ve aynı zamanda daha büyük bir şeydir: “Başkalarının Tanrı ile karşılaşabilmesi için zemini hazırlamak.”
Elbette arka planda çok emek vardı. Ama hazırladıktan, prova yaptıktan, düzelttikten, tekrar değiştirdikten ve metne yeniden baktıktan sonra, en önemli şeyi yapma zamanı geldi: “Son dokunuşu Kutsal Ruh’a bırakmak.”
Ve O bunu kendi tarzında yaptı: sürprizlerle, beklenmedik durumlarla, hiçbir hazırlık planında yer almayan dönüşlerle ve kimsenin planlamadığı, ama sonunda tam da olması gereken şeye dönüşen anlarla. “Sanki Tanrı bize şöyle diyordu: Şimdi bu yol daha iyi; bu daha büyük bir iyilik için olacak, güvenin.”
Papa XIV. Leo’nun Madrid ziyaretinde Gençlik Nöbeti’nde görev alan gönüllüler.
İşte orada yolculuğun temasını başka bir şekilde anladılar. Bakışları kaldırmak yalnızca bir slogan değildi: Bir şey planlandığı gibi gitmediğinde, gerginlik ya da yorgunluk olduğunda güvenmekti.
Her toplantıya Kutsal Ruh’a başvurarak başlamaktı. Bakışları kaldırmak, aynı zamanda Nöbet gününe Kutsal Ayin ile başlamaktı; orada kendilerine, onca hazırlık ve provadan sonra inanılmaz görünse de, o anda günün en önemli olayının başladığı hatırlatılmıştı.
İnsanlardan da çok şey öğrendiler. Karşılık beklemeden gizlice çalışanlardan. Toplantılar arasındaki sohbetlerden: herkesin oraya nasıl geldiğinden, gençlere eşlik etmek, onları dinlemek ve onların yanında olmak için nasıl zaman ayırdığından. “Her görevin arkasında bir hayat, bir hikâye ve Kilise’yi sevmenin somut bir yolu olduğunu görmek.”
“Bu günlerde kalabalıkların arasından bir ünlü gibi değil, bir baba gibi geçen bir Papa gördük. Duruyor, bakıyor, selamlıyor, insanlara zaman ayırıyordu. Bizi en çok etkileyen yalnızca konuşmalar değil, jestler oldu. Mesih'in insanların hayatından geçip gittiği hissi. Kilise’nin bunun için var olduğu hissi: Mesih’in insanların hayatından geçmeye devam etmesi için.”