Het Opus Dei heeft mijn leven flink verrijkt. Nieuwe horizonten verschenen en een besef van wat het leven werkelijk is: werk, relaties met andere mensen. Zo had ik bijvoorbeeld de kans om dertien jaar in Europa te wonen, in drie verschillende landen, en veel mensen te ontmoeten met heel andere manieren van denken en levenswijzen die sterk verschilden van de mijne.

Ik ben iemand die anderen tederheid bied. Ik kijk graag naar mensen, probeer hen te begrijpen zonder te oordelen en zie alles wat waardevol is in elke persoon. Ik weet dat ik veel kan bijdragen door te luisteren, door mijn openheid en mijn aanvaarding, ook van wat anders is. En ik kom uit een familie die nogal divers is, ook al is mijn gezin heel klein. Mijn vader is moslim, mijn broer is evangelisch, en zo leer je iedereen te respecteren. Dit alles heeft te maken met mijn roeping, want de kern van de roeping van een numeraire-auxiliair is het creëren van een thuis — maar niet alleen waar je woont of werkt, maar overal waar ik ga, met wie dan ook.

In het Opus Dei is mijn werk om … dat "welkom" te creëren, zodat de ander zich geliefd, gewaardeerd en gehoord voelt. Dat hangt er niet van af of je in een centrum bent: je draagt dat met je mee, je hébt het, en het is een gave die God je heeft gegeven. Het materiële is zorg dragen, materieel zorgen — maar niet zorgen voor het materiële omwille van zichzelf, maar omdat het ten dienste staat van mensen. In de loop der jaren heb ik ook ingezien dat er in het zorgen voor een huis, wat wij “administratie” noemen, veel in de weegschaal ligt: veel organisatorische vaardigheden, vooruitziendheid, orde, en ook een ondernemende houding bij het uitvoeren van het werk, het plannen van de tijd en het afwegen van kosten.

Ik zie mijn werk als het achterlaten van een spoor van menselijkheid: je maakt je omgeving werkelijk menselijker, waar je ook aankomt, waar je ook woont, met wie dan ook — de mensen met wie je omgaat — maar in werkelijkheid humaniseer je zo de hele wereld, al is het maar een beetje. In onze hedendaagse samenleving, of je nu in God gelooft of niet, is wat je nodig hebt het gevoel dat je een persoon bent, dat je iets waard bent. Zieke mensen, oudere mensen: hoe ver reikt de zorg voor mensen die niets lijken te kunnen “produceren”? Elke persoon is belangrijk en heeft waarde in zichzelf, los van wat hij kan produceren of wat hij bezit, maar om wie hij is.


Ik heb me altijd heel vrij gevoeld in het Werk; ik vond altijd ruimte om de dingen te doen die ik graag doe. Ik hou van wandelen, eropuit gaan, de omgeving verkennen, zingen. Nu maak ik deel uit van een koor.

Ik heb het Werk leren kennen via een lid, een meisje dat nu niet meer in het Opus Dei is. Ik ben haar erg dankbaar en ik bid altijd voor haar, omdat ik weet dat zij het instrument was. Voor mij is Opus Dei mijn familie, de familie die ik heb gekozen. Ik heb me altijd heel vrij gevoeld in het Werk; ik vond altijd de ruimte om de dingen te doen die ik graag doe. Ik hou van wandelen, ik ga graag veel naar buiten, ik verken de omgeving graag, ik zing. Nu zing ik in een koor. Ik doe graag aan yoga. Ik hou ook heel erg van zwemmen en doe dat wanneer ik maar kan. Vriendschap is belangrijk voor mij. Toen ik in Italië ging wonen, bestond WhatsApp nog niet. Dus bleef ik met veel van mijn vrienden contact houden — en zij met mij — via brieven en e-mail (ook al lijkt dat nu erg ouderwets).

Hier in Buenos Aires, omdat ik hier heb gestudeerd, heb ik veel schoolvrienden en we houden contact alsof het de dag van gisteren was. Soms zeggen we dat ook zo: het is alsof we nooit uit elkaar zijn geweest, ook al was er veel afstand. Maar ik weet niet, ik denk dat wanneer er genegenheid en interesse is, afstand geen obstakel vormt. Je eigen levenskeuze zorgt ervoor dat je nog meer mensen ontmoet, en zo krijgen nog meer mensen een plaats in je hart.