Toen Francisco veertig werd, stelde hij zijn hele loopbaan opnieuw ter discussie. Op dat moment was hij manager bij een bosbouwbedrijf. Tijdens een vlucht terug uit het zuiden van Chili dacht hij na over zijn gezin, zijn vrienden en alle kansen die hij in zijn leven had gekregen. Toen stelde hij zichzelf een beslissende vraag: “Is alles wat ik heb ontvangen alleen voor mij, of kan het ook anderen ten goede komen?” Die crisis was, zegt hij nu, een geschenk dat een nieuw hoofdstuk in zijn leven opende en hem ertoe bracht leraar te worden op een school in een achterstandswijk aan de rand van Santiago.

Die crisis was een geschenk dat een nieuw hoofdstuk in zijn leven opende

Overtuigd dat elke stap in zijn leven hem had voorbereid op de volgende, denkt Francisco terug aan een beslissend moment: de uitnodiging om deel te nemen aan de jongerenactiviteiten van het Opus Dei. Daar ontdekte hij iets wat hij zich nooit had kunnen voorstellen: dat het mogelijk is een persoonlijke, hechte werkelijke relatie met God te hebben. Enige tijd later vroeg een vriend hem of hij er ooit aan had gedacht om zichzelf aan God te geven in het Opus Dei. Eerst wees hij deze mogelijkheid van de hand, maar na verloop van tijd begon hij aan een proces van onderscheiding dat hem er uiteindelijk toe bracht om toelating als numerair te vragen.

Als student nam hij tijdens zijn technische studie en later tijdens het promoveren, deel aan talrijke sociale projecten. Samen met een groep vrienden werkte hij mee aan Casa Básica, een initiatief dat bedoeld was om huisvestingsoplossingen te bieden aan dakloze gezinnen. Na verloop van tijd verhuisde hij naar het zuiden van Chili: eerst naar Temuco, daarna naar Concepción en Puerto Varas. Elke stap, zo zegt hij, bereidde hem voor op de volgende.

Tegenwoordig is Francisco leraar aan het Colegio Puente Maipo in Bajos de Mena, een buitenwijk van Santiago, waar hij jongeren en gezinnen begeleidt en hen helpt te ontdekken dat ook zij een drijvende kracht kunnen zijn voor verandering in hun gemeenschappen.

Ik ben diep gelukkig, omdat ik ervan overtuigd ben dat achter dit alles een liefdevolle hand schuilgaat die van mij houdt.

Terugkijkend erkent Francisco dat er niets toevalligs is aan zijn levensverhaal. “Ik denk niet dat mij iets spectaculairs is overkomen, maar elke minuut is de moeite waard geweest. Ik ben diep gelukkig, omdat ik ervan overtuigd ben dat achter dit alles een liefdevolle hand schuilgaat die van mij houdt. Wat ik heb ontvangen, kan ik niet voor mezelf houden: het is bedoeld om door te geven, zodat ook anderen het weer kunnen doorgeven.”