Luli vertelt: "Een van de dingen die ik het liefste doe, is tijd doorbrengen met mensen: er zijn, luisteren, praten, gesprekken voeren over het leven, over wat dan ook, diepgaande of minder diepgaande dingen." Ze voegt eraan toe: "Ik geloof dat dit ook iets is wat ik echt heb moeten cultiveren, want ik ben niet altijd zo geweest." Naarmate ze meer mensen leerde kennen, begreep ze dat het delen van levenservaringen niet alleen anderen verrijkte, maar haarzelf ook veel bracht: "Ik heb ontzettend veel mensen leren kennen. Ik heb die geweldige kans gehad die je enorm verrijkt, omdat het gaat om het delen van levenservaringen en om luisteren. Dat brengt mij veel, en ik weet dat ik ook iets bijdraag aan anderen."
Luli heeft twee zwaluwen op haar arm getatoeëerd: "De zwaluw staat voor onafhankelijkheid, avontuur en vrijheid, maar ze keren ook altijd terug naar een veilige plek, hun thuis." Ze leerde het Opus Dei kennen toen ze hotelmanagement studeerde. Wat haar het meeste aantrok, ze zag dat alles om haar heen heel gewoon was: "Wat ik zag, was dat het normale mensen waren. Er was weleens wat wrijving, een snauw of wat dan ook... heel normaal. Ik wil dat normale ook voor mijn leven."
"Numeraire-auxiliair zijn in het Opus Dei betekent in de eerste plaats zorgen voor," legt Luli uit. Voor haar is deze zorg niet een simpele daad van geven, maar een weg die ook ontvangen met zich meebrengt: "Ik voel me verzorgd, en dat inspireert mij om voor anderen te zorgen." "Iedereen is anders, en dat is juist onze grote rijkdom."
Ik heb ontzettend veel mensen leren kennen. Ik heb die geweldige kans gehad die je enorm verrijkt, omdat het gaat om het delen van levenservaringen en om luisteren. Dat brengt mij veel, en ik weet dat ik ook iets bijdraag aan anderen
Luli erkent dat het samenwonen met anderen een uitdaging is, maar ook een kans om met verschillende persoonlijkheden om te gaan: "Ik woon inmiddels al 22 jaar in een centrum van het Opus Dei. Het is een grote uitdaging, maar het is dezelfde uitdaging die ik ook in mijn eigen familie had: het verenigbaar maken van de verschillende karakters," zegt ze. Soms kan het samenleven moeilijk zijn door de verschillen, maar Luli bekijkt het liever positief: "Wat een enorme rijkdom hebben we dat we zo verschillend zijn."
Naast de uitdagingen van het samenwonen, hecht ze veel waarde aan de persoonlijke groei die ze in de loop der jaren heeft doorgemaakt. "Ik geloof dat het Opus Dei me daarin ook heeft geholpen om mijn eigen persoonlijkheid te ontwikkelen; die is nooit onderdrukt," merkt ze op. "Ik heb nooit een onverenigbaarheid gevoeld tussen mijn leven en dat van anderen (...) Ik ben wie ik ben, en zo leef ik."
Door de jaren heen heeft Luli vriendschappen onderhouden met mensen die weliswaar geen lid meer zijn van het Opus Dei, maar die wel een belangrijk deel van haar leven hebben uitgemaakt: "Ik heb samengewoond met mensen die destijds bij het Opus Dei hoorden en nu niet meer, en met velen van hen heb ik nog steeds contact. Een oprechte vriendschap." Ze voegt eraan toe: "Zij vertellen me zelf dat ze veel hebben geleerd van het Opus Dei, en dat ze dankzij de organisatie ook veel kansen hebben gekregen die hen later van pas zijn gekomen in het leven dat ze nu leiden."