16 września: Pamiętać, aby dziękować

Ewangelia środy 24 tygodnia Okresu Zwykłego wraz z komentarzem.

Opus Dei - 16 września: Pamiętać, aby dziękować

Ewangelia (Łk 7, 31-35)

Jezus powiedział do tłumów:
«Z kim mam porównać ludzi tego pokolenia? Do kogo są podobni? Podobni są do dzieci przesiadujących na rynku, które głośno przymawiają jedne drugim: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wy nie płakaliście”.

Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: „Zły duch go opętał”. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: „Oto żarłok i pijak, przyjaciel celników i grzeszników”. A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność».


Komentarz

Kontemplując życie swoich współczesnych, Jezus porównuje je do dzieci siedzących na placu, które pozostają obojętne wobec tych, którzy próbowali ich zabawić: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wyście nie zawodzili”.

Pomimo tego, że widzieli cuda, słyszeli jego słowa, a nawet poczuli się pociągnięci przez jego postać, nic ich nie poruszyło. W głębi duszy trwają przy własnych przekonaniach, nie są w stanie rozpoznać wezwań Boga kierowanych do nich poprzez ludzi i wydarzenia. „Przyszedł bowiem Jan Chrzciciel: nie jadł chleba i nie pił wina; a wy mówicie: Zły duch go opętał. Przyszedł Syn Człowieczy: je i pije; a wy mówicie: Oto żarłok i pijak”.

Tyle razy Jezus mógł powiedzieć nam to samo, co do swojego pokolenia: „Przygrywaliśmy wam, a nie tańczyliście; biadaliśmy, a wyście nie zawodzili”.

Jezus prosi, abyśmy mieli wrażliwe i wdzięczne serce: „A jednak wszystkie dzieci mądrości przyznały jej słuszność”. Serce zdolne do pojmowania wszystkich darów, które daje nam nasz Bóg Ojciec. Jednocześnie Jezus prosi nas, abyśmy z radością, wdzięcznością, uśmiechem pokazywali światu cud wiary w Boga, który kocha nas do szaleństwa i tyle dla nas zrobił.

Co możemy czynić, aby być wdzięczni? Jedną rzecz, które możemy czynić, to pamiętać. Z upływem lat stajemy się bardziej świadomi tych wszystkich ludzi, którzy nam pomogli w życiu. Przede wszystkim nasi rodzice, przyjaciele, księża, nauczyciele i wiele innych osób (długie i tak dalej).

Pomaga nam także zachowywać się w ten sam sposób wobec Boga. Pamiętać, pamiętać o wszystkich dobrych rzeczach, które od Niego otrzymywaliśmy. Jest pewien punkt w "Kuźni", który bardzo dobrze podsumowuje tę postawę:

"Jakże wielki masz dług wobec twego Ojca-Boga! - On dał ci istnienie, rozum, wolę ... dał ci łaskę: Ducha Świętego; Jezusa w hostii; synostwo Boże; Najświętsza Maryję Pannę, Matkę Bożą i naszą Matkę; dał ci możliwość uczestnictwa w Mszy świętej i daje ci odpuszczenie grzechów- ileż to razy przebacza! Dał ci niezliczone dary, niektóre z nich nadzwyczajne...

-Powiedz mi, synu, jak na to odpowiedziałeś? Jak odpowiadasz? (Kuźnia, nr 11)"

  • Javier Massa // Photo: Christian Bowen, Unsplash