Listy do świętego (I)

Listy Guadalupe Ortiz de Landázuri do św. Josemaríi Escrivy. Wstęp.

Opus Dei - Listy do świętego (I)

María Del Rincón y María Teresa Escobar

Listy do świętego

Listy Guadalupe Ortiz de Landázuri do św. Josemaríi Escrivy

© Copyright 2018 Biuro informacyjne Opus Dei - www.opusdei.org

Spis treści

- List do czytelnika

- Uwagi do wydania

- Krótki portret Guadalupe

- Chronologia życia Guadalupe

- I. STĄPAĆ TWARDO PO ZIEMI. Świętość zwykłego życia

- II. ZAWSZE BLISKO. Z miłości do Boga

- III. SERCE ROŚNIE. Radość apostoła

- IV. PRAGNIENIE SŁUŻBY. Pracuję dla Boga

- V. OTO JESTEM. Droga i misja

- Epilog

LIST DO CZYTELNIKA

Drogi Czytelniku,

Kiedy ostatnio otrzymałeś list od przyjaciela? Być może większy dreszcz emocji wywoła u Ciebie nowa wiadomość na twojej skrzynce mailowej lub sygnał z komunikatora niż list pisany odręcznie. Nie musisz rozrywać koperty i rozkładać kartki papieru, aby przeczytać słowa bliskiej Ci osoby. Za pomocą prostego kliknięcia ukażą się na ekranie jej wyznania, zamienione na piksele. A czy otrzymałeś kiedyś, czy to na papierze, czy w wersji cyfrowej, słowa kogoś, kto odsłonił przed Tobą kawałek swojej duszy?

Prezentowane tu fragmenty, pochodzące z listów Guadalupe Ortiz de Landázuri pisanych do św. Josemaríi Escrivy, ukazują duszę osoby, która potrafiła odnaleźć Boga żyjąc pośród świata. Guadalupe otwiera swoje serce przed św. Josemaríą, Ojcem, jak go zawsze nazywa. Są to listy osoby przekonanej, że jej przeznaczeniem jest Niebo, a świat stanowi drogę do jego osiągnięcia.

Kiedy w 1944 roku Guadalupe, będąc profesorem chemii w liceum, poznaje św. Josemaríę, odkrywa, że Bóg zaprasza ją na drogę świętości pośród świata realizowaną poprzez pracę zawodową. Kilka miesięcy po tym spotkaniu napisała swój pierwszy list, rozpoczynając go od słowa "Ojcze". Ten sposób będzie się już zwracała zawsze do św. Josemaríi, a list, w którym prosiła o przyjęcie do Opus Dei, był pierwszym z 350, które wysłała. Chodzi więc o korespondencję, która zaczyna się 19 marca 1944 roku i kończy 22 czerwca 1975 roku, na trzy dni przed śmiercią św. Josemaríi.

To około trzystu pięćdziesięciu śieciu odręcznych listów, tysiące słów, skierowanych do jednego kapłana. Guadalupe pisze je w ciągu ponad trzydziestu lat, nigdy nie oczekując natychmiastowej odpowiedzi. Ta korespondencja dawała jej możliwość całkowitego i pełnego szczerości otwarcia duszy. Pozwalała odkryć się całkowicie i z pełnym zaufaniem. Listy były formą dla ujścia myśli, które rodzą się często jako owoc modlitwy i głębokiego życia wewnętrznego: "Poprzez te listy, tak samo jak w modlitwie czy w rozmowie z don Pedro, oddaję Panu wszystkie troski i odzyskuję lekkość i siły, by przyjąć wszystko, o co mnie prosi Pan[1]", wyznaje w jednym z nich, pisanym z Meksyku. Pisane z naturalnością córki, która zwraca się do swego ojca, ukazują także prostotę wynikającą z zawierzenia wszystkiego Panu Bogu w modlitwie. Guadalupe poszukuje w niej światła, jako że otrzymała od Boga łaskę, by otworzyć drogę świętości w świecie: "Piszę do Ojca, by mógł mnie poznać dogłębnie, pomagając i modląc się za mnie[2]".

Minęło już więcej niż czterdzieści lat od ostatniego listu Guadalupe do św. Josemaríi. Z tej perspektywy możemy odkryć, jak wielki skarb stanowi dla nas ta korespondencja. Dziś czytamy ją w sposób szczególny, wiedząc, że są to słowa wymieniane między świętymi. Kanonizacja św. Josemaríi w 2002 roku i zbliżająca się beatyfikacja Guadalupe potwierdzają, że Boże światło, które otrzymał ów ksiądz z Barbastro, nie jest zarezerwowane dla małej grupy wtajemniczonych, ale może oświetlić życie wszystkich chrześcijan, żyjących w różnorodnych okolicznościach ludzkich i zawodowych.

Guadalupe zrozumiała, że droga uświęcenia poprzez pracę zawodową i życie codzienne była jej powołaniem. Dlatego jej listy mogąstać się nieocenioną pomocą dla każdego, kto stara się kochać Jezusa Chrystusa żyjąc pośród świata. Guadalupe opisuje, jak przeżywa swoje życie w obecności Bożej pośród codziennych zajęć. Dlatego fragmenty listów tu zebrane mogą być pomocne w naszej modlitwie. Czytając je, można odkryć, że święci są osobami z krwi i kości. Postać Guadalupe zachęci nas, by prosić o pomoc we naszych zmaganiach na drodze do Nieba.

Drogi Czytelniku, chcemy podzielić się z Tobą wyborem fragmentów listów Guadalupe do św. Josemaríi z nadzieją, że tak jak ona nauczysz się odnajdywać Boga w najbardziej prozaicznych sytuacjach dnia codziennego.

UWAGI DO WYDANIA HISZPAŃSKIEGO

Prezentowany wybór tekstów został opracowany na podstawie fragmentów zaczerpniętych z listów, które Guadalupe skierowała do św. Josemaríi Escrivy. Są one częścią dokumentacji przechowywanej w Archiwum Generalnym Prałatury Opus Dei (odtąd AGP), w sekcji dotyczącej Guadalupe Ortiz de Landázuri (GOL zgodnie z przyjętą w archiwum nomenklaturę, która odpowiada inicjałom jej imienia). Mamy tu do czynienia z listami pisanymi z naturalnością osoby należącej do tej samej rodziny. Każdy z nich odzwierciedla spontaniczny charakter wyznań skierowanych do Ojca.

Kiedy w czerwcu 2018 roku papież Franciszek autoryzował Kongregację do Spraw Świętych, by ta ogłosiła dekret zatwierdzający cud za wstawiennictwem Guadalupe Ortiz de Landázuri, otwierając w ten sposób drogę do jej beatyfikacji, jej postać ukazała się w nowym świetle. Dowiadując się o tym Mons. Fernando Ocáriz, prałat Opus Dei, skomentował to, w następujący sposób:

"Życie Guadalupe pozwala nam zobaczyć, w jaki sposób całkowite i hojne oddanie się Panu Bogu, w tym o co On nas prosi w każdej chwili, prowadzi do szczęścia już tu na ziemi, a potem w Niebie, gdzie odnajdujemy szczęście, które się nie kończy.

Modlę się do Pana, aby przykład Guadalupe zachęcił nas do odwagi. Chciejmy stawić czoła wielkim wyzwaniom z entuzjazmem i duchem przedsiębiorczości. Każdego dnia służmy Bogu i bliźnim z miłością i radością[3]".

Czytając te listy odkryliśmy, że stanowią atrakcyjne świadectwo osobistej pobożności i miłości do Boga. Dlatego zdecydowałyśmy się opublikować fragmenty niektórych z nich. Z pewnością znajdą się osoby zainteresowane życiem Guadalupe z punktu widzenia teologicznego lub historycznego, my jednak zwróciłyśmy uwagę na listy przyszłej błogosławionej jako mogące służyć pomocą w modlitwie osobistej. Dla Guadalupe korespondencja ta była okazją do szczerego otwarcia duszy przed św. Josemaríą, dla nas mogą być pomocą w otwarciu naszej duszy przed Panem Bogiem.

Mając przed oczyma taki cel, wybrałyśmy fragmenty listów pozwalające spojrzeć na jej wielką świętość, która, używając określenia św. Josemaríi, "polega na codziennym wypełnianiu małych obowiązków[4]". Tą wielką świętość Guadalupe odkrywała, walcząc by kochać Pana Boga i bliźnich codziennie bardziej, w swojej zwykłej pracy i we wszystkim, co oznaczało dla niejwypełnienie jej powołania. Wybór pism zamieszczonych w niniejszej książce został podzielony na pięć obszernych rozdziałów. W ten sposób można lepiej dostrzec głowne cechy życia Guadalupe, któremogą oświetlić także nasze życie.

Aby ułatwić lekturę, wszystkie teksy zostały zaopatrzone w odpowiednie przypisy wyjaśniające wyrażenia, których zrozumienie może okazać się trudne dla współczesnych czytelników. Dodatkowo, w nawiasach, dodano nazwiska oraz informacje potrzebne do zrozumienia kontekstu opisanej sytuacji. Równocześnie dostrzegłyśmy potrzebę przybliżenia pojęć z obszaru duchowości i zwyczajów danej epoki. Jest zrozumiałe, że Guadalupe używała słownictwa odpowiedniego dla swoich czasów, ówczesnego kontekstu kulturowego i historycznego, które obecnie może być niejasne. Aby nie utrudniać lektury, zarówno wszystkie przypisy jak i odnośniki do archiwumhistorycznego AGP zostały umieszczone na końcu książki.

Czytelnik pragnący bliżej poznać życie Guadalupe Ortiz de Landázuri i kontekst historyczny każdego z listów, będzie mógł to uczynić studiując krótki rys biograficzny oraz chronologię życia przyszłej błogosławionej, zamieszczone na kolejnych stronach.

Krótki rys biograficzny Guadalupe

Guadalupe Ortiz de Landázuri Fernández de Heredia urodziła się 12 grudnia 1916 roku w Madrycie. Była czwartą i ostatnią córką Manuela Ortiza de Landázuri i Eulogii Fernández-Heredia.

Kiedy miała jedenaście lat jej ojciec, oficer armii hiszpańskiej, został przydzielony do jednostki stacjonującej w Tetuan. Właśnie tam Guadalupe rozpoczęła szkołę średnią. Była jedyną dziewczynką w swojej klasie i szybko zaczęła wyróżniać się wśród kolegów, nie tylko ze względu na swoje stopnie, ale także odwagę i ducha przywództwa. W tym czasie cierpiała na gorączkę na tle reumatycznym. Chociaż wydawało się, że została wyleczona, choroba ta zostawiła ślad w postaci niewydolności serca, której objawy uwidoczniły się wiele lat później.

W 1932 roku rodzina wróciła do Madrytu. W kolejnym roku Guadalupe ukończyła liceum i rozpoczęła studia uniwersyteckie na wydziale chemii. Na pierwszym roku było tylko pięć dziewcząt. W tamtym czasie niewiele kobiet studiowało, a jeszcze mniej wykonywało swój zawód po ślubie. Guadalupe kochała zaś pracę naukową i planowała rozwijać się w swoim zawodzie. Miała także plany dotyczące założenia rodziny. Spotykała się z chłopakiem, ale nie spieszyła się z zawarciem związku małżeńskiego.

Wojna domowa w Hiszpanii przerwała jej studia. Rodzina przeżywała wtedy trudne chwile. Najboleśniejszy był moment, kiedy ich ojciec, wtedy w stopniu podpułkownika, został skazany na karę śmierci. Chociaż jego brat Eduardo uzyskał dla niego ułaskawienie, Manuel, wiedząc o tym, że jego podwładni także mieli zostać rozstrzelani, odmówił skorzystania z tego aktu łaski. W bólu, ale z chrześcijańskim pokojem, Guadalupe, jej matka i brat towarzyszyli ojcu ostatniej nocy przed wykonaniem wyroku. Przykład ojca wyrył się w sercu młodej dziewczyny bardzo głęboko. Często powtarzała: "Zawdzięczam mu moje powołanie". Wkrótce potem matka i córka opuściły republikańską Hiszpanię, dotarły do strefy narodowej i osiedliły się w Valladolid.

Po wojnie pracowała jako nauczycielka w dwóch szkołach w Madrycie. Pewnego dnia podczasMszy Świętej poczuła, że musi zbliżyć się do Boga. Kiedy wyszła z kościoła, zawierzyła przyjacielowi potrzebę znalezienia dobrego księdza i on polecił jej Don Josemaríę Escriva. Guadalupe poznała założyciela Opus Dei 25 stycznia 1944 roku, miała wtedy 27 lat. Rozmowa z nim poruszyła ją tak bardzo, że po latach powtarzała: "jakby łuski opadły z moich oczu". Wkrótce potem uczestniczyła w rekolekcjach, na których odkryła swoje powołanie do Opus Dei. 19 marca tego roku poprosiła, w liście, o przyjęcie do Dzieła jako numeraria.

Guadalupe przeprowadziła się do pierwszego ośrodka Opus Dei dla kobiet i w pełni poświęciła administracji domowej akademików w Madrycie i Bilbao (La Moncloa, Abando). Jak sama przyznawała, nie była zbyt dobra w tych zadaniach. Starała się o poprawę warunków życia pomocy domowych, które z nią pracowały. Dbała o nie i pomagała w zdobywaniu formacji ludzkiej i zawodowej. Czuła się "w pełni włączona w Dzieło i szczęśliwa z odkrycia swojego miejsca w świecie ", jak zwierzała się w swoich listach Założycielowi Opus Dei. Jej miłość do Boga rosła każdego dnia.

W 1947 r. powróciła do stolicy i podjęła się kierownictwa akademika dla studentek Zurbarán. Równocześnie angażowała się w zadania związane z zarządzaniem Dziełem oraz nie przestawała interesować się chemią.Od św. Josemaríi nauczyła się, że ma służyć Bogu pośród świata. Dlatego poświęcała chemii wolny czas, pamiętając, by pomnażać otrzymane talenty. W latach 1947-1948 zrealizowała cztery kursy monograficzne niezbędne do uzyskania doktoratu.

Rok później św. Josemaria poprosił ją, aby wraz z dwiema innymi kobietami z Dzieła pojechała do Meksyku, aby tam rozpocząć pracę apostolską Opus Dei. Kiedy tam przybyła, już w 1950 r., na nowo rozpoczęła studia doktoranckie z chemii.

Guadalupe mieszkała w Meksyku tylko sześć lat, ale pozostawiła po sobie głęboki ślad dzięki swojemu oddaniu w pracy, poświęceniu bliźnim i ludzkiej wrażliwości. W tym czasie otworzono pierwszą rezydencję studencką w mieście Meksyk, do której m.in. zaglądały takie kobiety jak poetka Ernestina de Champourcín, jedyna kobieta należąca do Pokolenia 27 [hiszp. Generación del 27 – przyp. tłum.]. Praca apostolska powoli zaczęła obejmować dziewczęta nie będące studentkami oraz kobiety zamężne.Rozszerzyła się na Culiacán i Monterrey, a na prośbę biskupa Tacámbaro podjęto działania formacyjne wśród kobiet z rejonów wiejskich. W tym czasie powstało Montefalco, pierwszy dom rekolekcyjny Opus Dei w Meksyku, który wkrótce potem został rozbudowany o szkołę podstawową i średnią dla miejscowych dziewcząt, warsztaty krawieckie oraz bursę.

W październiku 1956 r., po ukąszeniu przez owada, które spowodowało wysoką gorączkę malaryczną, zaczęły pojawiać się u Guadalupe pierwsze objawy choroby serca. Przeprowadziła się wtedy do Rzymu, aby pracować w siedzibie centralnej Dzieła, razem ze świętym Josemaríą. Niestety w grudniu tego roku doznała poważnego zawału serca. Udała się do Madrytu, gdzie 19 lipca 1957 roku przeszła operację zwężenia zastawki dwudzielnej. Wydawało się, że rekonwalescencja przebiega dobrze i wróci do Rzymu, ale 29 grudnia doznała nowej, poważnej niewydolności serca.

Ostatecznie Guadalupe pozostała w Madrycie. Pomimo złego stanu zdrowia jej aktywność nie przypominała aktywności chorej kobiety. Ciągle łączyła zadania kierowania i formowania ludzi Opus Dei z nauczaniem chemii. Wkrótce poznała Piedad de la Cierva, pierwszą kobietę pracującą w Instytucie badawczym Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC). Wraz z nią rozpoczęła badania nad izolacyjnymi materiałami ogniotrwałymi, które po opatentowaniu zostały nagrodzone nagrodą Juana de la Cierva. W 1965 roku obroniła, z najwyższym wynikiem, pracę doktorską pt. "Izolacja materiałów ogniotrwałych w popiele z łusek ryżu".

Kilka lat wcześniej rozpoczęła nauczanie fizyki w prestiżowym madryckim liceum Ramiro de Maeztu oraz, w stopniu adiunkta, fizyki, chemii i matematyki w Szkole Mistrzostwa Przemysłowego dla Kobiet (Escuela Femenina de Maestría Industrial). W tej drugie placówce otrzymała w 1967 r., wygrywająckonkurs, stanowisko profesora. W sumie spędziła w EFMI 11 lat, będąc bardzo ceniona przez studentów. Z powodów zdrowotnych odmówiła objęcia stanowiska dyrektora tej szkoły i została jego zastępcą. W 1968 roku uczestniczyła w projektowaniu Centro de Estudios e Investigación en Ciencias Domésticas (CEICID), gdzie była również zastępcą dyrektora i profesorem chemii na wydziale??? wyrobów włókienniczych.

Pracowała do ostatnich chwil przed śmiercią. 1 czerwca 1975 roku został przyjęta do Kliniki Uniwersyteckiej Uniwersytetu Nawarry w celu oceny możliwości zastosowania nowej metody ???? chirurgicznej. Operacja odbyła się miesiąc później. Mimo iż zabieg się udał, po dwóch tygodniach pojawiła się niewydolność oddechowa, która stopniowo pogarszała się pomimo pełnej opieki medycznej. Guadalupe zmarła 16 lipca 1975 roku, w święto Matki Bożej z Góry Karmel. Oddała swoje życie Bogu ze spokojem i zaufaniem, które zawsze ją charakteryzowały.

CHRONOLOGIA ŻYCIA Guadalupe Ortiz de Landázuri

1916

12 grudnia, Madryt, narodziny Gudalupe, jako trzeciej córki Manuela Ortiza de Landázuri i Eulogii Fernández de Heredia.

24 grudnia, chrzest w kościele parafialnym w San Ildefonso.

Śmierć jej trzyletniego brata Franciszka.

1923

31 sierpnia, ojciec Guadalupe otrzymuje przydział do Akademii Artylerii w Segowii jako wykładowca i przeprowadza się wraz z rodziną. Guadalupe uczy się w Colegio La Emulación.

1924

18 maja, uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, Guadalupe przystępuje do Pierwszej Komunii Świętej w Segowii.

1927

Manuel Ortiz de Landázuri otrzymuje przydział do Komendy Głównej Szefa Generalnego Armii Hiszpańskiej w Afryce, cała rodzina przenosi się do Tetuan. Guadalupe rozpoczyna szkołę średnią w szkole mariańskiej w Nuestra Señora del Pilar jako jedyna dziewczynka w klasie.

1928

Guadalupe, mając 12 lat, zapada na gorączkę reumatyczną, która przeradza się w bakteryjne zapalenie osierdzia. Mimo zapewnień lekarzy o całkowitym wyzdrowieniu choroba ta wpłynie na jej przyszły stan zdrowia, objawiając się w przyszłości niewydolnością serca.

1932

Ojciec Guadalupe otrzymuje przydział do Ministerstwa Wojska w Madrycie i zostaje awansowany do stopnia podpułkownika. Guadalupe kontynuuje naukę w szkole średniej w Liceum Miguela de Cervantesa w Madrycie.

1933

Guadalupe kończy szkołę średnią i w październiku rozpoczyna studia chemiczne na Uniwersytecie Centralnym (wraz z zaledwie piątką innych dziewcząt).

1936

Guadalupe ma dwadzieścia lat, spotyka się z Carlosem, Katalończykiem, także studentem chemii. Mimo planów małżeńskich, nie spieszy się z zawarciem związku.

18 lipca, wybucha hiszpańska wojna domowa. Guadalupe przerywa studia i odkłada plany związane ze świetnie zapowiadającą się karierą naukową.

8 września, 55-letni ojciec Guadalupe, Manuel Ortiz de Landázuri, zostaje rozstrzelany w więzieniu Modelo w Madrycie. Mimo wcześniejszej próby ratowania go przez rodzinę (bratEduardo zdobywa dla niego ułaskawienie), postanawia nie opuścić skazanych również na śmierć swoich podwładnych i umrzeć razem z nimi. Guadalupe wraz z matką i bratem spędza noc przed egzekucją w celi ojca.

Przed końcem 1936 r. Guadalupe wraz z matką opuszcza republikańską Hiszpanię, aby powrócić do strefy narodowej i zamieszkać w Valladolid.

1940

Czerwiec, Guadalupe kończy studia i rozpoczyna pracę w szkole irlandzkiej oraz francuskim liceum.

1944

Po Mszy św., podczas której czuje się szczególnie bliska Bogu, Guadalupe spotyka przyjaciela, któremu powierza swoją potrzebę rozmowy z jakimś księdzem. Ten przekazuje jej numer telefonu Josemaríi Escriva. Guadalupe spotyka założyciela Opus Dei i 25 stycznia rozmawiają po raz pierwszy w Ośrodku przy ulicy Jorge Manrique. Po latach powie o tym dniu: "opadły łuski z moich oczu".

12-17 marca, Guadalupe uczestniczy w rekolekcjach.

19 marca, Guadalupe prosi o przyjęcie do Opus Dei jako numeraria.

1945

18 maja, Guadalupe przenosi się do działu administracji akademika La Moncloa.

15 września, Guadalupe przeprowadza się do Bilbao, do części administracyjnej akademika Abando, który właśnie został otwarty.

1947

15 września, Guadalupe powraca do Madrytu, aby zostać pierwszą dyrektorką akademika Zurbarán. Łączy wynikające z tej funkcji obowiązki z powierzonymi jej zadaniami w Asesorii, centralnym zarządzie Opus Dei.

Październik, zapisuje się na pięć kursów doktoranckich z chemii. W ciągu dwóch lat realizuje cztery kursy monograficzne.

1950

5 marca, Guadalupe jedzie do Meksyku, aby rozpocząć tam pracę apostolską kobiet z Dzieła. Pełni funkcję Sekretarki Asesorii Regionalnej. Tam także zapisuje się na studia doktoranckie z chemii.

1 kwietnia, otwarcie Kopenhagi, pierwszego ośrodka studenckiego kobiet Opus Dei w Meksyku.

1951

Praca apostolska Dzieła wychodzi poza Dystrykt Federalny i dociera do Cualiacán i Monterrey. Na prośbę biskupa Tacámbaro Guadalupe rozpoczyna pracę apostolską z kobietami pochodzącymi z terenów wiejskich. W ośrodku „Kopenhaga” zainaugurowany zostaje program szkoły podstawowej; Guadalupe pomaga uczącym się kobietom uzyskać dyplomy ukończenia szkoły, najpierw prywatne, a następnie państwowe.

1952-1956

Gudadalupe, ugryziona przez owada, zapada na gorączkę malaryczną. Choroba ta osłabia jej zdrowie, jednak tylko w niewielkim stopniu ogranicza jej intensywną aktywność. W tym czasie zostaje nabyta hacjenda Montefalco i rozpoczynają się w niej prace remontowe; następnie rozpoczyna się budowa szkoły podstawowej i średniej dla kobiet ze wsi.

1956

Październik, pierwsze objawy choroby serca u Guadalupe.

24 października, Guadalupe zostaje mianowana Zastępcą Sekretarki Biura Asesorii Centralnej Opus Dei w Rzymie, do którego się przenosi.

Grudzień, pod koniec miesiąca Guadalupe ma kolejny poważny zawał serca.

1957

19 maja, Guadalupe udaje się do Madrytu, aby podjąć leczenie.

19 lipca, zostaje zoperowana w Klinice Concepción w Madrycie (zwężenie zastawki dwudzielnej). Wydaje się, że wraca do zdrowia.

10 października, wraca do Rzymu.

29 grudnia, stan zdrowia Guadalupe pogarsza się, cierpi na ciężką niewydolność serca.

1958

12 maja, wraca do Madrytu na badania lekarskie. Św. Josemaría zaniepokojony jej zdrowiem i świadomy tego, że rzymski klimat jest szkodliwy, proponuje jej powrót na stałe do Hiszpanii.

1960

Gudalupe poznaje Piedad de la Cierva, chemiczkę, pierwszą kobietę pracującą w CSIC, z którą rozpoczyna badania nad materiałami ogniotrwałymi. Badanie zostaje zakończone sukcesem i zgłoszeniem patentów. Obie zostają zgłoszone do nagrody Juana de la Cierva i otrzymują ją. Gudadalupe otwiera przewód doktorski.

1962-64

Guadalupe łączy pracę naukową z pracą profesora fizyki w Liceum Ramiro de Maeztu w Madrycie.

1964

1 października, Guadalupe rozpoczyna nauczanie fizyki, chemii i matematyki w Szkole Mistrzostwa Przemysłowego dla Kobiet (Escuela Femenina de Maestría Industrial) na stanowisku adiunkta.

1965

8 czerwca, broni rozprawę doktorską z chemii pt. "Izolacja materiałów ogniotrwałych w popiele z łusek ryżu". Otrzymuje najwyższą ocenę z wyróżnieniem.

1967

29 listopada, Guadalupe startuje w konkursie i zdobywa stanowisko profesora zwyczajnegow Szkole Mistrzostwa Przemysłowego dla Kobiet (Escuela Femenina de Maestría Industrial).

1968

Guadalupe uczestniczy w powstaniu i pracach Centrum Studiów i Badań nad Gospodarstwem Domowym (CEICID), gdzie pełni funkcję zastępcy dyrektora i profesora chemii wyrobów włókienniczych.

1974

Zostaje zastępcą dyrektora Szkoły Mistrzostwa Przemysłowego.

1975

1 czerwca, przeprowadza się do Pampeluny i zostaje przyjęta do Kliniki Uniwersyteckiej z myślą o poddaniu jej ponownej operacji kardiologicznej.

1 lipca, po operacji trafia na oddział intensywnej terapii. Operacja wydaje się być udana.

14 lipca, o 4.30 rano zapada na niewydolność oddechową, która stopniowo się rozszerza . Po południu otrzymuje namaszczenie chorych i zostaje przeniesiona na oddział kardiologii. Rozpoczyna się 48-godzinna agonia.

16 lipca, umiera o godzinie 6:30 rano, w święto Matki Bożej z Góry Karmel.



[1] List Guadalupe do św. Josemaríi datowany na 29 czerwca 1950 r. w Meksyk DF. AGP, GOL A-00376. W liście odnosi się do Don Pedro Casciaro, jednego z pierwszych członków Opus Dei. W 1946 r. w Madrycie otrzymał święcenia kapłańskie. Uczestniczył w rozwijaniu pracy apostolskiej Dzieła, szczególnie w Meksyku.

[2] List Guadalupe do św. Josemaríi datowany na 21 lipca 1962 r. w Pampelunie. AGP, GOL A-00474.

[3] Słowa Mons. Fernando Ocáriz opublikowane9 czerwca2018 roku na stronie:

https://opusdei.org/es/article/papa-aprueba-milagro-beatificacion-guadalupe-ortizde-landazuri/.

[4] Św. Josemaria, Droga n. 817.