Listy do świętego (I)

Listy Guadalupe Ortiz de Landázuri do św. Josemaríi Escrivy.

Opus Dei - Listy do świętego (I)

Publikujemy w fragmentach tłumaczenie robocze książki Listy do świętego. Listy Guadalupe Ortiz de Landázuri do św. Josemaríi Escrivy


Spis treści

- List do czytelnika

- Uwagi do wydania

- Krótki portret Guadalupe

- Chronologia życia Guadalupe

- I. STĄPAĆ TWARDO PO ZIEMI. Świętość zwykłego życia

- II. ZAWSZE BLISKO. Z miłości do Boga

- III. SERCE ROŚNIE. Radość apostoła

- IV. PRAGNIENIE SŁUŻBY. Pracuję dla Boga

- V. OTO JESTEM. Droga i misja

- Epilog


LIST DO CZYTELNIKA

Drogi Czytelniku,

kiedy ostatnio otrzymałeś list od przyjaciela? Być może większy dreszcz emocji wywoła u Ciebie nowa wiadomość na twojej skrzynce mailowej lub sygnał z komunikatora niż list pisany odręcznie. Nie musisz rozrywać koperty i rozkładać kartki papieru, aby przeczytać słowa przyjaciela, za pomocą prostego kliknięcia ukazują się na ekranie jego wyznania zamienione na piksele. Otrzymałeś kiedyś, czy to na papierze czy w wersji cyfrowej, słowa kogoś, kto odsłonił przed Tobą kawałek swojej duszy?

Prezentowane tu fragmenty pochodzące z listów Guadalupe Ortiz de Landázuri pisanych do św. Josemaríi Escrivy, ukazują duszę osoby, która potrafiła odnaleźć Boga pośród świata. Guadalupe otwiera swoje serce przed św. Josemaríą, Ojcem, jak go zawsze nazywała. Są to listy osoby przekonanej, że jej przeznaczeniem jest Niebo, a świat stanowi drogę do jego osiągnięcia.

Kiedy w 1944 roku Guadalupe, będąc profesorem chemii w liceum, poznaje św. Josemaríę, odkrywa, że Bóg zaprasza ją na drogę świętości pośród świata realizowaną poprzez pracę zawodową. Kilka miesięcy po tym spotkaniu napisała swój pierwszy list, rozpoczynający się od słowa "Ojcze". Ten sposób zwracania się do św. Josemaríi stanie się od tej pory dla niej zwyczajowy, a list, w którym prosiła o przyjęcie do Opus Dei, był pierwszym z trzystu pięćdziesięciu, które napisała począwszy od 19 marca 1944 roku aż do 22 czerwca 1975 roku, na trzy dni przed śmiercią św. Josemaríi.

Mamy tu więcej niż trzysta odręcznych listów, tysiące słów, wyznanych jednemu świętemu. Guadalupe pisze te listy przez ponad trzydzieści lat, nie oczekując natychmiastowej odpowiedzi. Te listy dawały jej możliwość całkowitego i pełnego szczerości otwarcia duszy. Pozwalały odkryć się całkowicie i z zaufaniem. Te listy były formą szukania ujścia myśli, które rodzą się często jako owoc modlitwy i głębokiego życia wewnętrznego: "Poprzez te listy, tak samo jak w modlitwie czy w rozmowie z don Pedro, oddaję Panu wszystkie troski i odzyskuję lekkość i siły, by przyjąć wszystko, o co mnie prosi Pan[1]", wyznaje w jednym z nich, pisanym z Meksyku. Listy pisane z naturalnością córki, która zwraca się do swego ojca, ukazują także prostotę wynikającą z zawierzenia wszystkiego Panu Bogu w modlitwie. W modlitwie Guadalupe poszukuje światła dla swego życia, jako że otrzymała od Boga łaskę, by otworzyć drogę świętości w świecie: "Piszę do Ojca, by mógł mnie poznać dogłębnie, pomagając mi i modląc się za mnie[2]".

Minęło już ponad czterdzieści lat od ostatniego listu Guadalupe do św. Josemaríi, z tej perspektywy możemy poznać skarb, jaki stanowi dla nas ta korespondencja. Dzięki temu upływowi czasu czytamy ją w sposób szczególny, zdając sobie sprawę, że są to słowa wymieniane między świętymi. Kanonizacja św. Josemaríi w 2002 roku i zbliżająca się beatyfikacja Guadalupe potwierdzają, że Boże światło, które otrzymał ów ksiądz z Barbastro, nie jest zarezerwowane dla małej grupy wtajemniczonych, lecz może oświetlić życie wszystkich chrześcijan żyjących w różnorodnych okolicznościach ludzkich i zawodowych.

Guadalupe zrozumiała, że droga uświęcenia poprzez pracę zawodową i życie codzienne była jej powołaniem. Dlatego jej listy mogą się stać nieocenioną pomocą dla każdego, kto stara się kochać Jezusa Chrystusa pośród świata. W swoich listach Guadalupe odsłania, jak przeżywa swoje życie w obecności Bożej pośród codziennych zajęć. Dlatego fragmenty listów tu zebrane mogą być pomocne w naszej modlitwie. Czytając je, można odkryć, że święci są ludźmi z krwi i kości. Postać Guadalupe zachęci nas, byśmy mogli prosić o pomoc we własnych zmaganiach na drodze do Nieba.

Drogi Czytelniku, chcemy podzielić się z Tobą wyborem fragmentów listów Guadalupe do św. Josemaríi z nadzieją, że tak jak ona nauczysz się odnajdywać Boga w najbardziej prozaicznych sytuacjach dnia codziennego.

Uwagi do wydania hiszpańskiego

Prezentowany wybór tekstów został opracowany na podstawie fragmentów zaczerpniętych z listów, które Guadalupe skierowała do św. Josemaríi Escrivy. Są one częścią dokumentacji przechowywanej w Archiwum Generalnym Prałatury Opus Dei (odtąd AGP), w sekcji dotyczącej Guadalupe Ortiz de Landázuri (GOL według przyjętej w archiwum nomenklatury, zgodnie z inicjałami autorki). Mamy tu do czynienia z listami prywatnymi, pisanymi z naturalnością osoby zwracającej się do członka rodziny. Każdy z nich odzwierciedla spontaniczny charakter wyznań skierowanych do Ojca.

Kiedy w czerwcu 2018 roku papież Franciszek autoryzował Kongregację do Spraw Świętych do ogłoszenia dekretu zatwierdzającego cud Guadalupe Ortiz de Landázuri, torując w ten sposób drogę do jej beatyfikacji, postać tej kobiety ukazała się w nowym świetle. Dowiedziawszy się o tej decyzji, ks. Fernando Ocáriz, prałat Opus Dei, skomentował ją w następujący sposób:

"Życie Guadalupe pozwala nam zobaczyć, że całkowite i hojne oddanie się Panu Bogu, w tym, o co On nas prosi w każdej chwili, prowadzi do szczęścia już tu na ziemi, a potem w Niebie, gdzie znajdziemy szczęście, które się nie kończy.

Modlę się do Pana, aby przykład Guadalupe zachęcił nas do odwagi. Chciejmy stawić czoła wielkim wyzwaniom z entuzjazmem i duchem przedsiębiorczości. Każdego dnia służmy Bogu i bliźnim z miłością i radością[3]".

Czytając te listy odkryliśmy, że stanowią atrakcyjne świadectwo pobożności osobistej i miłości do Boga. Dlatego zdecydowaliśmy się opublikować niektóre z ich fragmentów. Z pewnością znajdą się osoby zainteresowane życiem Guadalupe z punktu widzenia teologicznego lub historycznego, chcemy jednak zwrócić skierowaliśmy uwagę czytelników na listy przyszłej błogosławionej jako pomoc w modlitwie osobistej. Dla Guadalupe listy te były okazją do szczerego otwarcia duszy przed św. Josemaríą, dla nas zaś mogą być pomocą w otwarciu naszej duszy przed Panem Bogiem.

W tym celu wybraliśmy fragmenty listów pozwalające spojrzeć na jej wielką świętość, która, używając określenia św. Josemaríi, "polega na codziennym wypełnianiu małych obowiązków[4]". Tę wielką świętość Guadalupe odkrywała walcząc o to, by kochać Pana Boga i bliźnich codziennie bardziej, w pracy i we wszystkim, co rozumiała jako wypełnienie jej powołania. Wybrane przez nas fragmenty zostały podzielone na pięć obszernych rozdziałów. W ten sposób ukazują się centralne wymiary życia Guadalupe, które mogą oświetlić także nasze życie.

Aby ułatwić lekturę, w przypisach wyjaśniono pewne wyrażenia, których zrozumienie może okazać się trudne dla współczesnych czytelników. Dodatkowo w nawiasach dodano wyjaśnienia, nazwiska czy informacje potrzebne do zrozumienia kontekstu opisanej sytuacji. Wytłumaczono także pojęcia z obszaru duchowości i zwyczajów tamtej epoki. Guadalupe posługiwała się językiem swoich czasów, a ówczesny kontekst kulturowy i historyczny obecnie mogą wymagać wyjaśnienia [Wyjaśnienia te mogą być szczególnie cenne dla czytelnika polskiego - przyp. red.]. Aby nie utrudnić lektury listów, wszystkie przypisy, jak i odnośniki do archiwum historycznego AGP zostały umieszczone na końcu książki.

Czytelnik pragnący poznać bardziej życie Guadalupe Ortiz de Landázuri i kontekst historyczny każdego z listów będzie mógł to uczynić, studiując krótki rys biograficzny oraz chronologię życia przyszłej błogosławionej zamieszczone poniżej.

Krótki rys biograficzny Guadalupe

Guadalupe Ortiz de Landázuri Fernández de Heredia urodziła się 12 grudnia 1916 roku w Madrycie. Była czwartą i ostatnią córką Manuela i Eulogii, którzy w tym samym roku stracili najmłodszego syna.

Kiedy miała jedenaście lat, jej ojciec, oficer armii hiszpańskiej, został przydzielony do Tetuan. Właśnie tam Guadalupe rozpoczęła naukę w szkole średniej. Była jedyną dziewczyną w klasie i szybko zaczęła wyróżniać się wśród kolegów, nie tylko ze względu na swoje stopnie, lecz także dzięki odwadze i duchowi przywództwa. W tym samym czasie cierpiała na gorączki na tle reumatycznym. Chociaż wydawało się, że została wyleczona, choroba ta zostawiła ślady w postaci niewydolności serca, której objawy pojawiły sięwiele lat później.

W 1932 roku rodzina wróciła do Madrytu. Guadalupe w następnym roku ukończyła liceum i rozpoczęła studia uniwersyteckie na wydziale chemii. Na pierwszym roku było tylko pięć dziewcząt. W tamtym czasie niewiele kobiet studiowało i jeszcze mniej wykonywało swój zawód po ślubie. Kochała pracę naukową i planowała rozwijać się w swoim zawodzie. Miała także plany co do założenia rodziny. Spotykała się chłopakiem, ale nie spieszyła się z zawarciem związku małżeńskiego.

Wojna domowa przerwała jej studia. Rodzina przeżyła trudne chwile. Najboleśniejszy był moment, kiedy ich ojciec, wtedy w stopniu podpułkownika, został skazany na karę śmierci. Chociaż jego bratu Eduardo udało się uzyskać ułaskawienie, Manuel odmówił jego przyjęcia, skoro jego podwładni mieli być rozstrzelani. W bólu ale z chrześcijańskim pokojem Guadalupe, jej matka i brat towarzyszyli ojcu ostatniej nocy przed wykonaniem wyroku. Przykład ojca pozostał wyryty w jej sercu. Często powtarzała: "zawdzięczam mu moje powołanie". Wkrótce potem matka i córka opuściły republikańską Hiszpanię, dotarły do strefy narodowej i osiedliły się w Valladolid.

Po wojnie, gdy pracowała jako nauczycielka w dwóch szkołach w Madrycie. Pewnego dnia podczas Mszy Świętej poczuła, że musi zbliżyć się do Boga. Kiedy wyszła z kościoła, zawierzyła przyjacielowi potrzebę znalezienia dobrego księdza i on polecił Don Josemaríę Escrivę. Guadalupe poznała Założyciela Opus Dei 25 stycznia 1944 roku, miała wtedy 27 lat. Ta rozmowa poruszyła ją głęboko, po latach powtarzała że: "jakby łuski spadły mi z oczu". Wkrótce potem wzięła udział w rekolekcjach i tam odkryła swoje powołanie do Opus Dei. 19 marca poprosiła w liście o przyjęcie do Dzieła jako numeraria.

Guadalupe przeprowadziła się do pierwszego ośrodka Opus Dei dla kobiet i w pełni poświęciła się administracji domowej akademików w Madrycie i Bilbao (La Moncloa, Abando). Jak sama przyznawała nie była zbyt dobra w tych zadaniach. Starała się o poprawę warunków życia pomocy domowych, które z nią pracowały. Dbała o nie i pomagała w zdobywaniu formacji ludzkiej i zawodowej. Czuła się "w pełni włączona w Dzieło i szczęśliwa z odkrycia swojego miejsca w świecie ", jak zwierzała się w swoich listach do Założyciela Opus Dei czuła jak jej miłość do Boga rosła każdego dnia coraz bardziej.

W 1947 r. powróciła do stolicy i podjęła się kierownictwa akademika dla studentek Zurbarán. Równocześnie angażowała się w zadania związane z zarządzaniem Dziełem oraz nie przestała interesować się chemią. Od św. Josemaríi nauczyła się, że ma służyć Bogu pośród świata. Dlatego poświęcała chemii czas który miała, pamiętając by otrzymane talenty przyniosły plon. W latach 1947-1948 zrealizowała cztery kursy monograficzne niezbędne do uzyskania doktoratu.

Rok później św. Josemaria poprosił ją, aby wraz z dwiema innymi kobietami z Dzieła, pojechała do Meksyku, aby tam rozpocząć pracę apostolską Opus Dei. Kiedy tam przybyła, już w 1950 r., rozpoczęła na nowo studia doktoranckie z chemii.

Guadalupe mieszkała w Meksyku tylko sześć lat, ale pozostawiła po sobie głęboki ślad dzięki swojemu oddaniu w pracy, poświęceniu bliźnim i ludzkiej wrażliwości. W tym czasie otworzono pierwszą rezydencję studencką w mieście Meksyk, do której m.in. zaglądały takie kobiety, jak poetka Ernestina de Champourcín, jedyna kobieta należąca do pokolenia 27 lat. Praca apostolska powoli zaczęła obejmować dziewczęta nie będące studentkami oraz kobiety zamężne.Poszerzyła się na Culiacán i Monterrey, a na prośbę biskupa Tacámbaro zaczęto działania formacyjne wśród kobiet rejonów wiejskich. W tym czasie powstało Montefalco, pierwszy dom rekolekcyjny Opus Dei w Meksyku, który wkrótce potem został rozbudowany o szkołę podstawową i średnią dla miejscowych dziewcząt, warsztaty krawieckie oraz bursę.

W październiku 1956 r., po ukąszeniu przez owada, które to spowodowało wysoką gorączkę malaryczną zaczęły pojawiać się pierwsze objawy choroby serca. Przeprowadziła się do Rzymu, aby pracować w siedzibie centralnej Dzieła, razem ze świętym Josemaríą. Niestety w grudniu doznała poważnego zawału serca. Gwadalupe udała się do Madrytu i 19 lipca 1957 roku przeszła operację zwężenia zastawki dwudzielnej. Wydawało się, że rekonwalescencja przebiega dobrze i wróci do Rzymu, ale 29 grudnia doznała nowej i poważnej niewydolności serca.

W końcu pozostała w Madrycie. Pomimo delikatnego stanu zdrowia, jej aktywność nie przypominała aktywności chorej kobiety. Potrafiła łączyć zadania kierowania i formowania ludzi Opus Dei z nauką chemii. Poznała Piedad de la Cierva, pierwszą kobietę pracującą w Instytucie badawczym Centro Superior de Investigaciones Científicas (CSIC). Wraz z nią rozpoczęła badania nad izolacyjnymi materiałami ogniotrwałymi, które po opatentowaniu zostały nagrodzone nagrodą Juana de la Cierva. W 1965 obroniła z najwyższymi ocenami, pracę doktorską na temat "Izolacji materiałów ogniotrwałych w popiele z łusek ryżu".

Kilka lat wcześniej rozpoczęła uczyć fizyki w prestiżowym Liceum madryckim Ramiro de Maeztu oraz fizyki, chemii i matematyki w Szkole Mistrzostwa Przemysłowego dla Kobiet (Escuela Femenina de Maestría Industrial), jako adiunkt. W 1967 r. zdobyła w konkursie stanowisko profesora. W sumie spędziła w tym ośrodku 11 lat, gdzie była bardzo ceniona przez studentów. Z powodów zdrowotnych nie przyjęła stanowiska dyrektora tej szkoły izostała zastępcą dyrektora. W 1968 roku uczestniczyła w projektowaniu i Centro de Estudios e Investigación en Ciencias Domésticas (CEICID), gdzie była również zastępcą dyrektora i profesorem chemii wyrobów włókienniczych.

Pracowała do ostatnich chwil przed śmiercią. 1 czerwca 1975 r. został przyjęta do Kliniki Uniwersyteckiej Uniwersytetu Nawarry gdzie sprawdzano możliwość nowej operacji chirurgicznej. Miesiąc później lekarze zdecydowali się na operację. Zabieg się udał, ale dwa tygodnie później pojawiła się niewydolność oddechowa, która stopniowo pogarszała się pomimo opieki medycznej. Zmarła 16 lipca, w święto Matki Bożej z Góry Karmel.Oddała swoje życie Bogu ze spokojem i zaufaniem, które zawsze ją charakteryzowały.

CHRONOLOGIA ŻYCIA GWUADELUPE Ortiz de Landázuri

1916

12 grudnia. Guadalupe urodziła się w Madrycie. Była trzecią córką Manuela Ortiza de Landázuri i Eulogii Fernández de Heredia.

24 grudnia. Chrzest w kościele parafialnym w San Ildefonso.

W tym samym roku zmarł jej trzyletni brat Franciszek.

1923

31 sierpnia. Jej ojciec jest przydzielony do Akademii Artylerii w Segowii jako wykładowca, jego rodzina przeprowadza się tam z nim. Guadalupe uczy się w Colegio La Emulación.

1924

18 maja. Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego, Guadalupe przystępuje do Pierwszej Komunii w Segowii.

1927

Manuel Ortiz de Landázuri jest przydzielony do Komendy Głównej Szefa Generalnego Armii Hiszpańskiej w Afryce, więc cała rodzina przenosi się do Tetouan. Guadalupe rozpoczyna szkołę średnią w szkole mariańskiej w Nuestra Señora del Pilar i jest jedyną dziewczyną w swojej klasie.

1928

W wieku 12 lat cierpi na gorączkę reumatyczną, z która przeradza się w bakteryjne zapalenie osierdzia. Chociaż w tamtym czasie wydawało się, że została wyleczona, to po wielu latach odczuje ten przebytą chorobę w formie niewydolności serca.

1932

Jej ojciec dostaje przydział do Ministerstwa Wojska w Madrycie i awansowany do stopnia podpułkownika. Guadalupe kontynuuje naukę w szkole średniej w Liceum Miguela de Cervantesa w Madrycie.

1933

Ukończyła szkołę średnią i w październiku rozpoczyna studia chemiczne na Uniwersytecie Centralnym. W pierwszy roku chemii zapisanych jest tylko pięć dziewcząt.

1936

Guadalupe ma dwadzieścia lat, spotyka się z Carlosem, Katalończykiem i również studentem chemii. Chociaż ma plany małżeńskie, nie spieszy się z zawarciem związku.

18 lipca. Wybuchła hiszpańska wojna domowa i musiała przerwać studia i odłożyć plany na świetnie zapowiadającą się karierę.

8 września. 55-letni ojciec Guadalupe'a zostaje rozstrzelany w więzieniu Modelo w Madrycie. Jego syn Eduardo, po wielu wysiłkach, zdołał go ułaskawić, ale nie jego podwładnych. Manuel Ortiz de Landázuri odmawia ratowania się, podczas gdy inni są rozstrzeliwani. Guadalupe spędza noc z matką i bratem.

Przed końcem 1936 r. Guadalupe wraz z matką opuściły republikańską Hiszpanię, aby powrócić do strefy narodowej i zamieszkać w Valladolid.

1940

Czerwiec ukończyła studia i rozpoczęła pracę w szkole irlandzkiej oraz we francuskim liceum.

1944

Po Mszy św., podczas której czuje się szczególnie bliska Bogu, Guadalupe spotyka przyjaciela, któremu powierza swoją potrzebę rozmowy z jakimś księdzem. Ten daje mu numer telefonu Josemaríi Escrivy. Guadalupe spotyka założyciela Opus Dei i 25 stycznia rozmawiają po raz pierwszy w Ośrodku przy ulicy Jorge Manrique. Po latach powie o tym dniu, że wtedy: "opadły łuski z moich oczu".

12-17 marca. Uczestniczy w rekolekcjach.

19 marca. Prosi o przyjęcie do Opus Dei jako numeraria.

1945

18 maja. Przenosi się do administracji akademika La Moncloa.

15 września. Przeprowadza się do Bilbao, do części administracyjnej akademika Abando, który właśnie został otwarty.

1947

15 września. Gwadalupe powraca do Madrytu, aby zostać pierwszą dyrektorką akademika Zurbarán. Łączy to z zadaniami w Asesorii, centralnym rządzie Opus Dei.

Październik Zapisuje się na pięć kursów doktoranckich z chemii. W ciągu dwóch lat realizuje cztery kursy monograficzne.

1950

5 marca. Guadalupe jedzie do Meksyku, aby rozpocząć tam pracę apostolską kobiet z Dzieła. Pełni funkcje Sekretarki Asesorii Regionalnej. Po przyjeździe Guadalupe zapisuje się na studia doktoranckie z chemii.

1 kwietnia. Otwarcie Kopenhagi, pierwszego ośrodka studenckiego kobiet Opus Dei w Meksyku.

1951

Praca apostolska Dzieła wychodzi poza Dystrykt Federalny i dociera do Cualiacán i Monterrey. Na prośbę biskupa Tacámbaro Guadalupe rozpoczyna pracę z apostolską z kobietami pochodzącymi z terenów wiejskich. W Kopenhadze zaczynają realizować program szkoły podstawowej,Guadalupe pomaga im uzyskać dyplomy ukończenia szkoły, najpierw prywatne, a następnie państwowe.

1952-1956

Zostaje ugryziona przez jakiegoś owada i poważnie choruje na gorączkę malaryczną. Choroba ta podminowuje jej zdrowie. Jednak w niewielkim stopniu ogranicza jej intensywną aktywność. Znajdują Hacjendę Montefalco i rozpoczynają prace remontowe, by następnie rozpocząć budowę szkoły podstawowej i średniej dla kobiet ze wsi.

1956

październik

Pierwsze objawy choroby serca.

24 października. Zostaje mianowana zastępcą Sekretarki Biura Asesorii Centralnej Opus Dei w Rzymie i przenosi się by tam zamieszkać.

Grudzień Pod koniec miesiąca ma kolejny poważny zawał serca.

1957

Maj 19. Jeździe do Madrytu na konieczne leczenie.

19 lipca. Zostaje zoperowana w Klinice Concepción w Madrycie (zwężenie zastawki dwudzielnej). Wydaje się, że wraca do zdrowia.

10 października. Wraca do Rzymu.

29 grudnia. Stan zdrowia się pogarsza. Cierpina ciężką niewydolność serca.

1958

12 maja. Wraca do Madrytu na badania lekarskie. Św. Josemaría, zaniepokojony jej zdrowiem i świadomy tego, że klimat rzymski jest szkodliwy, proponuje jej powrót na stałe do Hiszpanii.

1960

Poznaje Piedad de la Cierva, chemiczkę, pierwszą kobietę pracującą w CSIC, z którą rozpoczyna badania nad materiałami ogniotrwałymi. Badanie kończą się sukcesem i zostają opatentowane. Zostają zgłoszone do nagrody Juana de la Cierva i wygrywają. Otwiera przewód doktorski.

1962-64

Łączy swoją pracę naukową z pozycją profesora fizyki w Liceum Ramiro de Maeztu w Madrycie.

1964

1 października. Rozpoczęła nauczać fizykę, chemię i matematykę w Szkole Mistrzostwa Przemysłowego dla Kobiet (Escuela Femenina de Maestría Industrial), jako adiunkt.

1965

8 czerwca. Broni rozprawę doktorską z chemii o temacie "Izolacja materiałów ogniotrwałych w popiele z łusek ryżu". Otrzymuje najwyższą ocenę z wyróżnieniem.

1967

29 listopada. Guadalupe startuje w konkursie i zdobywa stanowisko profesora zwyczajnegow Szkole Mistrzostwa Przemysłowego dla Kobiet). Escuela Femenina de Maestría Industrial

1968

Uczestniczy w powstawaniu i realizacji Centrum Studiów i Badań nad Gospodarstwem Domowym (CEICID), którego będzie zastępcą dyrektora i profesorem chemii wyrobów włókienniczych.

1974

Zostaje zastępcą dyrektora Szkoły Mistrzostwa Przemysłowego. Z powodów zdrowotnych musi zrezygnować z pełnienia funkcji jej dyrektora.

1975

1 czerwca. Przeprowadza się do Pampeluny i zostaje przyjęta do Kliniki Uniwersyteckiej na z myślą o ponownej operacji kardiologicznej.

1 lipca. Po operacji trafia na oddział intensywnej terapii. Operacja wydaje się być udana.

14 lipca. O 4.30 rano cierpi na niewydolność oddechową, która stopniowo się rozszerza pomimo opieki medycznej. Po południu otrzymuje namaszczenie chorych i zostaje przeniesiona na oddział kardiologii. Rozpoczyna się 48-godzinna agonia.

16 lipca. Umiera o 6:30 rano w święto Matki Bożej z Góry Karmel.


[1] List Guadalupe do św. Josemaríi datowany na 29 czerwca 1950 roku w Meksyk DF. AGP,

GOL A-00376. W liście odnosi się do ks. Pedro Casciaro. Ks. Pedro Casciaro był jednym z pierwszych członków Opus Dei. Pedro Casciaro w 1946 roku, w Madrycie, otrzymał święcenia kapłańskie. Uczestniczył w rozwijaniu pracy apostolskiej Dzieła szczególnie w Meksyku.

[2] List Guadalupe do św. Josemaría datowany na 21 lipca 1962 roku w Pampelunie AGP, GOL A-00474

[3] Słowa Mons. Fernando Ocáriz opublikowane 9 czerwca 2018 roku na stronie: https://opusdei.org/es/article/papa-aprueba-milagro-beatificacion-guadalupe-ortizde-landazuri/.

[4] Św. Josemaria, Droga n. 817